Ziek, maar het leven gaat door

‘t Zat er aan te komen: de laatste dagen in Lanzarote kreeg ik mijn hartslag niet omhoog. Ik gokte op oververmoeidheid, maar eigenlijk broeide er iets in mijn lijf. Woensdagavond ging ik nog even trainen op de rollen en achteraf deed alles pijn. Vanaf dan tot nu ben ik stevig aan het hoesten. Heel ambetant denk je dan, maar aangezien ik met heel mijn lichaam mee hoest, is dit extreem vermoeiend. Danielle is ook ziek dus is het hier feest 🙂

Donderdag gingen Shobhan en ik langs bij de school van de man van mijn nicht, Koen. Daar ging ik vertellen over mijn leven met ataxie. De kinderen, 15 tot 17 jaar oud, waren heel enthousiast en nieuwsgierig. Toen we na de voorstelling naar buiten gingen om mijn auto te tonen, vroegen ze direct: “Mag ik den hond meenemen?” en een andere vroeg “Meneer, mag ik u duwen?”. Aan de auto bleven de vragen komen en zo vergaten we in alle euforie nog een groepsfoto te nemen.

Aangezien ik alles wil proberen, heb ik ja gezegd op de vraag of ik wou voorlezen samen met andere andersvaliden in schooltjes. Ik ben nu lid van “de voorleesbende”. Vrijdag hadden we onze eerste sessie in een 4e leerjaar in Geel. Het boekje dat we voorstelden was “Iep” van Joke Van Leeuwen. Ik vreesde dat voorlezen er niet inzat door hoestbuien, maar de stress hield deze tegen. Ons eerste bezoekje was een voltreffer, de leerlingen en hun leerkrachten waren enthousiast. Ikzelf was aangenaam verrast want als er iets is dat mij echt stoort, dan is het mijn stem wel.

Zaterdag was het weer prachtig, de vrienden zaten op het ijs, maar ik lag in mijn bed… Het kan niet altijd feest zijn. ‘s Avonds heb ik mij dan toch uit mijn bed gewrongen om de verjaardag van een vriend te gaan vieren. We waren de onbekende drankjes op de kaart aan het testen en ik bestelde een cocktail met “43”. Blijkbaar zat er veel limoen in. De rest van de avond hebben ze niet veel aan mij gehad. Van limoen moet ik echt wel afblijven. Hierover nog een klein stukje uit mijn boek over de eerste keer dat ik dit gemerkt heb:

Meestal sloten we de dag af met de plaatselijke cocktail Caipirinha, een soort drankje met sterke drank en véél limoen. Telkens leek het of ik extreem dronken was. Ik praatte met een dubbele tong en viel dikwijls voorover in mijn rolstoel tot het jolijt van de medereizigers. Na een dikke week dronken we eens een avondje rum en tot verbazing van ons allen bleef ik duidelijk praten. Toen werd het duidelijk, limoen was de boosdoener. Later is gebleken dat ik allergisch ben voor citrusvruchten. Met een Caipirinha of Mojito kan je me dus geen plezier meer doen.

Nu we toch over het boek bezig zijn, het eerste deel is volledig klaar. De teksten zijn nagekeken door Sigried (een lieve vrouw die ik leerde kennen tijdens U/RUN) en Greggy (een bevriende copywriter). Met dit eerste deel ga ik binnenkort uitgeverijen opzoeken. De vooruitzichten zijn dus goed!


Reacties

Ziek, maar het leven gaat door — 7 reacties

  1. Merci voor het compliment, maar toch nog één correctie: mijn naam is Sigried (met lange ‘ie’ achteraan) 😉

  2. Geweldig spannend zo’n boek schrijven. Ik ben alvast benieuwd en wens je veel succes. Schoolbezoekjes, voorlezen,… Super!
    Alleen dat ziek zijn, dat is wat minder. En alle twee te gelijk, dat is verre van ideaal. Maar ondertussen zijn jullie beiden hopelijk al wat op geknapt en weer gewend aan het Belgische klimaat.

    Groetjes Katleen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *