Roseneau 2018

Het kuchen blijft me nog steeds achtervolgen. Pffff Ambetant. Maar toch geen reden om de grootste Europese handbike-wedstrijd af te zeggen. Sigried, Danielle en ik vertrokken vrijdagochtend bij mij thuis met de auto van Sigried richting Frankrijk, op de Zwitserse grens. Toen we rond de middag aan kwamen in Roseneau heeft team-genoot Jonas mijn fiets in elkaar gezet. In het Captain Hotel zaten we gezellig samen met de andere en de avond werd afgesloten in een Italiaans restaurantje. Nog voor 21u lagen we al in bedje om de dag erna uitgerust aan de start te kunnen staan.

Zaterdag was ik al klaar wakker om 4u. Hierdoor heb ik een nieuw vriendje gemaakt, de nachtwaker in de balie van het hotel :). Met het busje van de organisatie reden we naar de startlocatie, tot 2x toe, we waren de eerste keer onze reservewielen vergeten. Om half 11 was de start van H4 waarbij Jetze en Jonas direct de kop namen en heel de wedstrijd samen reden. Op het einde verloor Jonas nipt de spurt (een honderdste van een seconde). 

Na de aankomst moest ik me snel klaarmaken voor mijn eigen race. Om 12u32 was het mijn beurt (of dat dacht ik toch). Normaal heb ik altijd last van zenuwen, nu waren ze onbestaande. Deze keer waren we met 7 H1’s aan de start. Mijn doel was voor Alex (Italiaan met mijn ziekte) te blijven. Om 12u31 kwam het startschot van de H2, wat blijkbaar ook het startschot van H1 was. Tot zover het ontbreken van de zenuwen, bij de start zat ik aan hartslag 150 zonder inspanning.

Mijn GPS was nog niet klaar en ik miste de aansluiting tot de kopgroep. Ik probeer nog in te halen, ik zie Luc (H2) rijden en denk te kunnen aansluiten. Dit lukte niet en daardoor was ik een beetje verplicht heel de wedstrijd alleen te rijden. Bij het eerste rondepunt merkte ik dat ik een paar minuten voorsprong had op de volgende 2.

Dit is heel de wedstrijd zo gebleven, maar na het laatste rondepunt werd ik voorbij gestoken door mijn achterligger. Dit kon natuurlijk niet laten gebeuren, dus kroop ik in zijn wiel en probeerde mijn hartslag wat te laten zakken. 50m voor de meet ben ik naast hem gekomen en zo werd de aankomst een fotofinish.

Deze laatste inspanning leverde mij een geldprijs op en een plaats op het podium. Jeeeej 🙂 Alex was fel achteruit gegaan dat handbiken moeilijker werd voor hem, dit deed me toch meer dan ik gedacht had. Een reden te meer om veel boeken te verkopen en zo financieel bij te dragen aan onderzoek. Een werkend medicijn komt eraan, we kunnen enkel hopen dat het snel komt.

Na de prijsuitreiking gingen we normaal gezien nog vieren, maar enkele pintjes later riep ons bedje.

De weg naar huis verliep vlot en aangenaam. Het leek of we Sigried al jaren kenden, heel blij dat ze er bij was. Ik kan niet alles zelf, waardoor ik mensen nodig heb om me te helpen tijdens zulke uitstappen. Steeds probeer ik wel dat ook zij zich amuseren. Ik denk ook dat dit nu weer gelukt is.

  

Volgende wedstrijd: Zaterdag 7 april 2018 – Ahoy – Rotterdam (NL)


Reacties

Roseneau 2018 — 1 reactie

  1. Pingback: Opening G-Wielerseizoen op Circuit van Zolder - Frank.hetkan.be

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *