ja! voorleesbende – ten miles

De zon is er! Mensen komen buiten, kruipen op overvolle terrasjes of zoeken hun stalen ros dat een hele winter lang stof heeft liggen verzamelen in het tuinhuis. De Scheldedijk zit propvol. Dinsdag gingen Tine (PAB) en ikzelf handbiken. Zij reed met mijn Schmicking (mijn vorige handbike). Het ging haar niet goed af, na een kwartier merkte ik dat haar handrem nog deels opstond :p

Een uurtje later wilden haar versnellingen niet mee. Op een breed stuk dijk stop ik naast haar om te kijken. Op dat moment begint er iemand te zagen dat we in de weg staan. Er was plaats met hopen… en hoe verbitterd kan je zijn… Soit, ik wou hem mijn gedacht is gaan zeggen en zette -tegen de zin van Tine- de achtervolging in. Toen ik naast hem kwam zei ik hijgend “Dat was niet echt vriendelijk hé meneerke” Hij  “sorry, sorry, ik hoorde u afkomen, sorry”

Achteraf liet ik me glimlachend afzakken. Niet echt een belangrijk verhaal, maar het was wel leuk, iemand met een veel te grote mond achterlaten met een bruine meet in zijn broek.

Woensdag had ik de tweede sessie van de voorleesbende. Samen met Katrien ging ik voorlezen in een freinetschool in Deurne. We kozen het boekje “Wow, wat een wolf” van Stefan Boonen. We moesten twee keer 45 minuten de kindjes entertainen, de eerste klas was het tweede en derde kleuterklasje. De tweede keer hadden we kinderen van het eerste leerjaar. Deze keer was onze voorstelling zo mogelijk nog leuker dan vorige keer. Als er andere andersvaliden nog willen aansluiten, kunnen ze zich altijd wenden tot VFG (of contact opnemen met mij).

Donderdagavond zijn Bram Brioen en Gregy Vergauwen bij mij langs geweest om te kijken welke tekeningen in het boek kunnen gebruikt worden. Bij deze: we zijn er nog mee bezig, sowieso kan hij dit jaar onder de kerstboom 🙂

Enkele maanden geleden belde Els mij. Els is de dochter van Ludo, de baas van het Dolfijntje. Het Dolfijntje is het zwembad met warm water waar ik af en toe ga zwemmen. Els vroeg of ik samen met haar de 5 km wou doen van de Ten Miles. Els heeft zelf reuma, en heeft een jaar getraind om deze afstand te kunnen volbrengen. De datum was nog vrij in mijn agenda dus heb ik natuurlijk ja gezegd.

Vrijdag, toen ik nog een wandelingetje ging maken met de hond, is er een stukje afgebroken aan mijn aankoppelhandbike. Met materiaal van de doe-het-zelf kon ik de fiets nog enigszins herstellen, maar hij hing niet meer goed vast aan mijn rolstoel (daarom was het een opgave om gewoon rechtdoor te rijden).

Op de dag zelf bleek dat Els gezorgd had voor gepersonaliseerde t-shirts. Om 12 uur begonnen we eraan: twee handbikes, Els en ik, en één begeleidende loper, Gunther. Ik wou van deze tocht ook een training voor mezelf maken. Daarom reed ik zonder mijn begeleidende motor aan te zetten (9 kg in totaal) en dat terwijl mijn rem nog sleepte.

Els en ik reden over de finish na goed 39 minuten en haalden hiermee een € 1200 op voor het Dolfijntje.

 


Reacties

ja! voorleesbende – ten miles — 1 reactie

  1. Super gedaan Frank! Zo zie je maar waar een wil is is een weg.
    Jij zit blijkbaar ook niet stil!. Een lichtend voorbeeld! Doe zo voort!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *