2005 tot nu, een samenvatting
Mijn naam is Frank Van Linden, vanaf mijn dertiende is de erfelijke ziekte ataxie van Friedreich vastgesteld. (een aangeboren, progressieve aandoening van het zenuwstelsel) Geleidelijk aan takelde ik af en moest gedwongen minderen met mijn vrij drukke verenigingsleven.
In 2005 werd wandelen zeer moeilijk en hebben de dokters mij aangezet tot het kopen van een rolstoel. Het idee schrikte mij enorm af en om er toch een beetje genoegen mee te nemen kocht ik mij een aankoppelhandbike (een soort 'vijfde wiel' dat je aan je rolstoel hangt).Tot die moment deed ik geen sport, enkel vissen!
Mijn doel hiermee was het uitrijden van de Dodentocht (een wandeltocht van 100 km in een landelijke omgeving).
2006
In 2006 deed ik voor de eerste keer mee aan deze 24 uur durende uitdaging. Ik had amper drie maanden training. Ik ben er geraakt, maar met ontstoken ellebogen tot gevolg.
Enkele weken later bleek dit ‘mijn' sport te zijn. Daarom heb ik mij dan ook een vastframe handbike (een fiets die uit één deel bestaat (zonder rolstoel dus)) aangeschaft in Nederland. Een serieuze investering, maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad!
Als ik aan het trainen ben steken mensen hun duim in de lucht, wielrenners vertragen voor een leuke babbel, kindjes kijken met bewondering... met andere woorden: in een handbike ben je een sporter, geen gehandicapte!
2008
In de winter van 2008 kreeg ik het heel moeilijk: ik bleef achteruitgaan en mijn ellebogen waren al drie maal ontstoken. Ik ben daarom begonnen met een dieet. De belangrijkste dingen die ik niet meer eet zijn gist (pintjes, brood, wijn) en melk (yoghurt, kaas, ....). Dankzij de aangepaste voeding presteer ik beter en ontsteken de ellebogen niet meer.
Op het einde van de winter in 2008 heb ik eens diep in mijn zakken getast en een Schmicking gekocht (dé beste handbike in de wereld). Hiermee rij ik veel stabieler dan met mijn eerste 'racefiets'.
2009
was een heel druk jaar met vele wedstrijden, tochten, de Mont Ventoux, de 24 uur van Zolder en een drie weken durende vakantie naar Brazillie
Op 25 oktober ben ik gevallen in de douche. Mijn nekwervel c5 was gebroken. Geen verdere schade, maar twee maanden gehele rust.
2010
Na een feestje kwam ik half beschonken thuis, en via facebook leerde ik mijn vriendin kennen. Wie zegt hier dat drinken niets oplost 
Na een kort samenzijn moest ik haar al achterlaten voor een harde trainingsvakantie in Kroatie. Heel tof daar, en mijn conditie was méga goe, bangelijk.
In april reden Peter en ik twee keer na elkaar op de Muur. Een dikke week later reden we met enkele mensen van de KLJ naar Scherpenheuvel om een kaarske te laten branden. Onderweg 'sliepen' we in tentjes (148 km). De eerste wedstrijden gingen ideaal! Ik reed rond met de leiderstrui in het Nederlands handbike circuit.
Vanaf juli gingen mijn prestaties minder snel vooruit dan die van mijn concurrenten. Op wedstrijden werd ik geklopt door mensen die normaal niet in de buurt komen... Zou het door mijn ziekte zijn of door uitputting of door???
Op het nederlandse handbike circuit werd ik tweede en op het BK derde (net als vorig jaar, terwijl een 2de plek er zeker in zat)
Niet alles ging slecht Via to walk again kon ik met een jetski varen. Tof speelgoed, als het niet zo duur was......
Dit jaar werd ook een droom verwezelijkt: ik mocht enkele uurtjes met een kraan werken. Ongelofelijk hoeveel kracht je dan in je vingers hebt.
Mijn vriendin en ik gingen paragliden in Zwitserland.
De mensen van Man bijt hond kwamen filmen voor het dorp, en ze toonden een stukje met mijn vader in het zwembad, en een stukje met mijn hond door de sneeuw. En sneeuw was er... ik heb me tijdens die periode één keer geamuseerd: met een slee achter de quad, voor de rest pffff...
Op het einde van 2010 liep mijn relatie op de klippen en werd ik heel ziek. Of die twee samenhangen is niet duidelijk, maar helpen zal het niet gedaan hebben natuurlijk
2011
was het jaar van de politie, ik trek die aan denk ik . Ik ging trainen in Lanzarote, en toen ik thuis kwam, ben ik terug in het huisje gaan wonen waar ik met mijn vriendin woonde, nu alleen... In maart ging ik zitskien in Lofer met de cm. Vooral mijn accidentje en de après ski zullen me bijblijven.
Dit jaar beklom ik, samen met een vriend, de Mont Ventoux opnieuw. Ik wou de beklimming 2x doen, maar viel tijdens de eerste afdaling. Ik had enkele schaafwonden en een afgebroken tand.
Ik ging met de fiets op watersportvakantie (120 km). Eigenlijk was het deze keer de leukste editie ooit. De dag erna vertrok ik met de klj met mijn handbike naar Geraardsbergen. Ik heb moeten opgeven... mijn lichaam was op, kapot!
In juli ging autorijden ineens niet meer goed. Ik kreeg eens controle van de politie omdat ze dachten dat ik dronken was. Een stevige domper!
Om me terug te herpakken trainde ik, samen met een vriend, keihard. Dat werpte vruchten af! De marathon van Keulen reed ik maar liefst negen minuten sneller dan vorig jaar.
Ik kreeg de kans om de mountain trike te testen en spaarde vooreen feestje, de lelijkste snor ooit!
laatste update 25-11-2011
Waarom
Ik wou andere mensen stimuleren om ook te genieten van deze prachtige sport. Daarom maakte ik deze website. Al snel vroegen organisaties mij om andere aangepaste sporten te proberen. Zo heb ik kennis gemaakt met zeilen, waterski, zitski, kajakken,...
De activiteiten die onmogelijk geworden waren, komen nu, dankzij mijn rolstoel en de website, weer binnen handbereik.
Ik ben altijd blijven zwemmen om mijn beenspieren te onderhouden, regelmatig stap ik op de loopband en vissen is en blijft een passie!
Ik heb al veel aangepaste sporten getest, en toch kom ik altijd terug bij handbiken. Je hebt hiervoor immers geen goede coördinatie van de spieren of een perfecte rompbalans nodig.
