Herstel

Ik geef toe, mijn vorige bericht op 4 juni klonk tΓ© depressief. Dat komt omdat ik tegen de trend op sociale media ben waarbij iedereen toont hoe perfect zijn leventje wel is. Ik heb nooit proberen verbergen hoe hard ik soms moet knokken voor eenvoudige dingen, en soms komt dit fout over. Voor allen die denken dat ik aan het opgeven ben: een uitgebreid(er) verslag:

Danielle heeft na een “rustperiode” van 10 maanden terug werk gevonden. Vanaf nu werkt ze bij Renewi, een afvalverwerkingsbedrijf (de nieuwe naam van Van Ganzewinkel).

Dat wil ook wel zeggen dat ik overdag mijn plan moet trekken. De eerste week was het nog een beetje zoeken, maar momenteel ben ik er al aan gewend.

Kort na mijn vorige bericht hebben Jelle, Johan en ikzelf samengezeten om onze reis een beetje te plannen. Veel is er nog niet vastgelegd, maar ik kan jullie wel al melden dat we gaan vertrekken op 5 september. Ook gaat onze reis opgesplitst worden in twee delen: in september rijden we van Oostende naar Zuid-Frankrijk en in het voorjaar van 2019 gaan we vanuit Quillan (Zuid-Frankrijk) naar Lissabon. Dit omdat Jelle nog zal gaan roeien in oktober (hij heeft zijn roeitrip voortijdig moeten afbreken door een virus in zijn bloed).

Struzzo

Als je net zoals ik elke dag in een rolstoel zit, verkorten je spieren en pezen. De doorbloeding in je benen is niet okΓ©. Daarom moet je rechtstaan in een statafel. Ik had vroeger een ouderwets model, maar deze deed zijn werk. Al was ik het wel een beetje beu om altijd in de garage recht te staan, starend naar de muur. De tafel heeft het dan begeven en ik was aan het uitkijken naar vervanging. Via Henk van Move All The Way heb ik de Struzzo mogen proberen. Het is veel veiliger en handiger om de transfer uit te voeren. Een mooie bijkomstigheid is dat je kan rondrijden eenmaal je rechtstaat. Zo kan je dus op een normale hoogte manoeuvreren in je huis. Als je interesse gewekt is, kan je altijd YouTube checken voor bewegende beelden.

Viskot

Even gestopt zijn met de wedstrijden heeft toch zo zijn voordelen. Er komt ineens hopen tijd vrij die ik normaal in training zou steken. Een van de beste manieren om die tijd te spenderen, is toch wel chillen aan mijn vishuisje. Sinds vorige week is er trouwens nieuw leven daar.

Verjaardag

De dag voor mijn verjaardag is er een nieuw tuinhuis geleverd. Met de beste vrienden zijn we dat gaan indrinken. Toen het “speelgoedje” bovenkwam, ging iedereen hier mee proberen rijden. Het was leuk om te merken dat ik blijkbaar niet de enige ben die hier problemen mee heeft.

Jenevertocht

9 juni was een dag die al heel het jaar geblokkeerd stond in mijn agenda. Met de oud-leiding van de Chiro gingen we op jenevertocht. Om 9.30 uur werden we verwacht aan de kerk van Oppuurs. We moesten een jeneverglaasje meebrengen en om 16 uur zouden we terug in de buurt zijn. Meer was er niet geweten. Vorig jaar ben ik in de beek gereden, niemand durfde hiermee lachen, ook al was dat omdat ik te veel gedronken had. Toen voelde ik mij echt wel gehandicapt.

Dit jaar kon ik in het begin niet goed volgen (terwijl ik wel 23 km/uur reed) en daarom wou ik eigenlijk stoppen. Gelukkig heeft iemand mij overtuigd om wel mee te fietsen. Gezien het probleempje van vorig jaar durfde ik nooit voluit te drinken. Tegen het einde haalden de meesten zelfs mijn tempo niet meer πŸ™‚

Ook deze keer, het begint al een vast gegeven te worden, ben ik gevallen. We reden ergens bergaf en tegen een hoge snelheid moest ik een bocht naar rechts nemen. De weg daar was oude asfalt en de baan lag in het midden hoger dan langs de kanten. Ik ga op twee wielen en kan nog net voorkomen dat ik in de graskant val. Door het manoeuvre kom ik op de andere kant van de weg en ga terug op twee wielen. Net toen ik terug wou corrigeren, zag ik een klein ventje met zijn grootvader voor mijn wielen. Ik heb mij dan maar wijselijk laten vallen. Deze keer had ik er dus geen slecht gevoel bij. Misschien wel een beetje door de tingels in mijn gezicht πŸ™‚  

Trap en smul

Daags na de jenevertocht hadden Danielle en ik ingeschreven voor de Trap en Smultocht. Een tocht van 35 kilometer met drie stops onderweg waar je iets kan eten en drinken. Achteraf gezien was deze tocht niet echt aangepast voor de aankoppelhandbike. Er waren veel smalle baantjes, klinkers en slechte wegen. Het katertje van de dag ervoor had er misschien ook iets mee te maken πŸ™‚ 

De morgen erop deed alles pijn. Stijf en futloos kruip ik op de WC. Ik haal mijn gsm boven en lees een berichtje: “Binnen 15 minuten ben ik bij u”. Shiiiit, ik had blijkbaar afgesproken om te gaan fietsen met mijn buurman. Vliegensvlug maakte ik mij klaar, en toen we even later allebei in onze ligfiets lagen, merkte ik dat het niet zo goed ging als normaal. Toch maar eventjes 100 kilometer gefietst op een weekend.

Dat was de laatste prik. Vanaf dan train ik lang en rustig met het oog op de trip van Jelle en mij.

Woensdag gingen Nils en ik naar de kliniek in Bornem. Ik ga nieuwe spalken laten maken zodat mijn voeten eindelijk terug een normale positie kunnen aannemen. Daarom neem ik nu ook al meer spierontspanners en zijn we aan het kijken wat de effecten kunnen zijn van botox (inspuitingen in de spieren).

#BEURM

PAB’tje Shobhan werkt ook op de communicatiedienst van Bornem. Daar werkte ze de laatste maanden aan het project #BEURM, een promofilmpje voor de gemeente. Voor een van de scΓ¨nes zocht ze nog figuranten en ik ging graag op haar vraag in. Benieuwd waar Wally, of in dit geval Frank, is? Zoek maar in het filmpje πŸ™‚

#BEURM

Ready… Set… Go! πŸ“½οΈ Eindelijk mogen we jullie #BEURM voorstellen! 😁 Wij zijn heel trots op onze gemeente en al wat er te beleven valt! Wat vinden jullie? Deel #BEURM als je ook ❀️ Bornem πŸ˜ŠπŸŽ‰

Geplaatst door Gemeente Bornem op donderdag 14 juni 2018

 

Guy

In 2015 ben ik mensen gaan bezoeken met dezelfde k*tziekte als mij. Een ervan was Guy. Net als mij neemt Guy baclofen (die spierontspanner). De medicatie wordt bij hem via een pomp rechtstreeks in zijn ruggenmerg gespoten. Af en toe moet hij onder het mes om de pomp te vervangen. Deze keer ging het echter mis en daardoor ligt hij al een tijdje in het ziekenhuis. Volgens de verhalen die ik hoorde, ging het echt niet goed met hem. De opluchting was dus groot toen we Guy gingen bezoeken in het ziekenhuis en hij er even goed uitzag als de vorige keer.

Bbq u\turn

Het begint al een traditie te worden. Elk jaar organiseert u\turn een gezellige bijeenkomst met alle sympathisanten en iedereen die al eens meeging op reis. Tof om iedereen terug te zien. De organisatoren hadden enkele moto’s voorzien met een sidecar. Ik mocht een ritje doen, samen met Plop. Het grappige is dat ik onderstaande foto niet weten trekken heb… Ik was precies in mijn nopjes πŸ™‚

Boek

Zo goed als elke dag pas ik nog dingen aan en ben ik aan het herschrijven. Vanaf volgende week gaat Kathleen me helpen op grafisch gebied.

Buiten al deze kleine dingen die ik normaal niet zou schrijven, ga ik maandag, dinsdag, woensdag en vrijdag naar de kine. Op maandag ga ik ook nog fitnessen. Met andere woorden: ik zit mij niet te vervelen achter de geraniums πŸ™‚


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *