bootverhaal

Vanaf het begin…

In 2013 heb ik een watertrap-boot aangeschaft (Hobie mirage Drive). Ik wou mijn beenspieren trainen, niet vanuit een saaie fitness, maar in de volle natuur… zonder pottekijkers of tostesteron-mannetjes die in de spiegel kijken naar het samentrekken van hun spieren. Ik zou ook kunnen vissen vanuit die stabiele boot.

Trainen om te trainen is niet echt mijn ding. Ik koos om de Schelde in vier weken af te gaan varen (222 km). Ik had de lat te hoog gelegd voor mijn benen… in plaats van te verbeteren werden ze slechter. Daarom duwde ik mee met één arm. Op dit filmpje zie je hoe dit in zijn werk ging.

De Schelde trip was machtig. Tot op heden beschouw ik die reis mijn mooiste ooit!

Door de wind en de ontelbare sluizen was dit enorm zwaar, niet enkel voor mij… ook voor de vrienden die mee waren! Tijdens de trip hebben twee vrienden elkaar gevonden. Ze zijn nog altijd samen, geweldig toch!

Terug thuis heb ik  de boot lang niet bekeken. Ik had er genoeg van 🙂

De volgende zomer heb ik in het Veerse meer gevaren en enkele malen in Willebroek. De ziekte, die ik jammer genoeg heb, heeft de meeste spieren in mijn benen weggenomen. Door het vele handbiken zit er wél nog veel kracht in mijn armen. Ik wou de aandrijving van de boot an ook met mijn armen doen… mijn benen zouden dan meebewegen.

Samen met enkele vrienden maakten we dit:

Dit filmpje ging samen met de boot naar de Technische school in Puurs.

Ze maakten er dit van:

We gingen testen in een zwembad, en, ik faalde grandioos…:(

De mensen van de school waren er ook, en de nodige aanpassingen komen er!

10 april was de tweede test met de aanpassingen die ik vroeg gedaan door de mannen van Sjabi Puurs

Ik had een mini kater van de avond ervoor, het was heet (!) in het zwembad… maar het werkte!

De daaropvolgende test was op vier mei op Hazewinkel. Ik ben lid in de kanoclub daar en zodoende konden we verzekerd op het water. Het werkte! Een plezier om eens zo snel te gaan als tijdens de afvaart van de Schelde. Enkel is het heel moeilijk om op koers te blijven. We deden drie km maar door al mijn slalommen mag je daar gerust ééntje bijdoen

25/5

Om te sturen moet ik een hand lossen, het roer vastnemen, draaien en terug het aandrijfmechanisme beetnemen. Dat kost tijd, en hierdoor kan ik niet op koers blijven en moet ik voortdurend bijsturen. Mijn website zou niet hetkan noemen, als ik daar geen oplossing voor zou bedenken.

Het idee: we maken een draaiend handvat, met daarrond een cilinder en daaraan 2 remkabels. Als je je handvat draait, trekt één kabel aan, de andere lost.

Woensdag zijn Nils (PAB assistent) en ik enkele winkels afgereden om ons idee bij te schaven.

29/5

Jasper (beste vriend) heeft het handvat in 3D getekend, en is momenteel aan het printen…

Schermafbeelding 2016-05-29 om 17.05.57 [274095]spannend! Nils maakt ook een stuk. (de bevestiging van de kabels rond de cilinder) en ik maak de bevestiging aan het roer.

Woensdag brachten we alles samen, en……

het werkte!!

Dit weekend gaan we de afwerking doen en de kabel beter opspannen zodanig dat er geen speling meer is.

Volgende week is de finale test, en dan kan ik wekelijks gaan trainen met mijn eigen uitvinding (je kan niet geloven hoe goed het voelt om dat te kunnen zeggen 🙂 )

 


Reacties

bootverhaal — 1 reactie

  1. Knap Frank. Ik ben van dezelfde principe. Trainen om te trainen is ook niets voor mij. Ik heb daarom een berkelbike fiets aangeschaft, om op een leuke manier midden in de natuur toch te kunnen genieten en je benen en armen te trainen. Ik ga ook twee maal per week stappen met de staprobot. Deze kan zo ingesteld worden dat je nog een stuk op eigen kracht kan stappen. Prachtige robot en aangename begeleiding.
    Tot hoors!
    Caroline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *