On wheels Oudenaarde

Zeer aan mijn ribben deze nacht, niet normaal! amper geslapen dus… Ik had me via To Walk Again ingeschreven voor een dagje pret in het adventure park in Oudenaarde.

Eens mijn wetsuet aan, en de zon op mijn snoet kon ik mij vermannen, en de pijn verbijten. 

De waterski daar is met een kabel boven het water ipv een boot. Daardoor ging het vertrek veel vlotter. Ook al ‘presteer’ ik minder dan vroeger was dit de leukste sessie tot nu toe.

Later ging ik zeilen, maar dit was geen succes: geen wind en een slechte boot… toen het begon te regenen was de goesting helemaal over.

Er was ook een hoogteparcours; toegankelijk en al! Met katrollen, kabels , schuivende platvormen en wipplanken. Niet zo goed voor de ribben, wél leuk!

 

 

 

 

 

 

 

De nacht erna was zo mogelijk nog erger. In de voormiddag boekte ik slaapplaatsen voor tijdens de verkenning van de elf stedentocht. In de namiddag volgden Shobhan en ik een kookworkshop: cocktails en hapjes :p. Een productieve rib-vriendelijke dag dus.

Ik heb enkele uren geslapen, en het prachtige weer vroeg voor een ritje…17 km, en extreem kreupel toen ik terug kwam… té vroeg precies.

 

 

 

 

 

 

Handi-Kart Experience

Enkele maanden geleden las Dani een oproep op facebook: gratis karten voor andersvaliden in Eindhoven… ideaal! Daar aangekomen moest ik eerst laten testen of mijn kracht voldoende was. Dik ok! De reactiesnelheid was er ook, dus mocht ik alleen rijden, jeej…(alternatief is een duo-kart, een ervaren chauffeur rijdt dan toertjes met jou ernaast)

Er was eten en drinken voorzien en genoeg begeleiding. We kregen een helm, vest, nekkraag en mochten naar de kartjes. Ik kreeg ééntje met gas en rem aan het stuur, Dani een normale

spannend allemaal!

We vertrokken, dé max, zoveel kracht en snelheid. Ik weet niet exact hoe, maar de zesde ronde is er een kartje tegen mij geknald… aiai mijn ribben!

Ik had 1.02 op de snelste ronde, Dani 56. Dikke pret, en een perfecte organisatie… volgend jaar terug!

 

Dendermonde 2017

De Memorial Louis Sterckx, een wedstrijd dicht tegen huis. Ik zou dit normaal bekend maken, en vrienden uitnodigen. De voorbereiding zit dit jaar niet goed, en ik verwachtte er niet te veel van. De voorbije jaren reed ik met de handbike naar de start als opwarming. De koude wind besliste er anders over.

We waren met 14. Ik alleen in de H1, Bart en Pascal in de H2….

Ik ging eens rustig starten, en meegaan als Bart me dubbelde. De eerste rondes gingen goed met een gemiddelde van 22.2 maar halfweg begon ik scheef te zakken 🙁 Hierdoor kreeg ik een afwijking naar rechts. Bart volgen zat er dus niet in.  Ik stopte 2x om me recht te zetten, en eindigde met 20.1 gemiddeld…

Achteraf was er prijsuitreiking van het Vlaams kampioenschap van 2016, toffe bedoening.

 

verkenning 11 stedentocht

10 tot 25 juli is mijn laatste lange uitdaging, ik wil in schoonheid eindigen (klik op onderstaande foto voor een beknopte uitleg)

22 (namiddag) tot 25 mei ga ik met 2 vrienden de elf stedentocht verkennen met de fiets. De tocht is een beetje langer dan over het water. We slapen in trekkershutten.

 

dag 1: 22 mei

We vertrekken met de auto -en aanhanger met de handbike- naar Leeuwarden. Om een uur of 2 huren we een fiets bij Fietsstation 058 (Schrans 22, 8932NE Leeuwarden). We fietsen 46 km en slapen in Sneek (camping de Domp -Jachthaven de Domp 4)

 

dag 2: 23 mei

we fietsen 76 km en slapen in een vakantiehut in Workum. (camping Welgelegen, Lange Leane 11, 8711 HK Workum)

dag 3: 24 mei

We fietsen 79 km, en slapen in camping Holwerd (“De Dobbe”, It Keechje 5 9151HC Holwerd)
 

dag 4: 25 mei

55 km tot in Leeuwarden.

we brengen de huurfiets binnen, en rijden terug naar huis.

verwachtte kosten:

  • vervoer: 300 km * 3 (heen – daar -terug) -Van 1 juli 2016 tot en met 30 juni 2017 is het nieuwe bedrag €0,3363 per kilometer
  • = 302
  • huurfiets: 4*10=40
  • hut 1: 50
  • hut 2: 75
  • hut 3: 50
  • eten en drinken: 60*3 = 180

ongeveer 700 euro

 
 
2 juni is dan de voorstelling voorzien in jeugdhuis Den Halm (Oppuurs)
Om 19 uur zal ik daar een voorstelling geven over de trip.

schoolbezoek

Tijdens de Run To Walk Again in 2015 reed ik voor team a-maes-ing. Ik was helemaal verkocht aan de sfeer en samenhorigheid bij de familie Maes. In 2016 was ik terug present, en voelde me zelf al een stukje van hen! Een toffe madam, Griet, vroeg me om in haar klasje langs te komen. Het waren 12 jarigen. Een ideale leeftijd vind ik dat voor zoiets. Oud genoeg om dingen te begrijpen en net voor de pubertijd.

 

We spraken een datum af, en om elf uur vertrokken Aiki, de PAB-assistent en ikzelf richting Leuven. Griet had voor ons broodjes voorzien in de leraarskamer om één uur begon ik met veel zenuwen (nog altijd!) met mijn presentatie. De kinderen waren niet voorbereid, ik was een “mistery guest” in een rolstoel die graag gaat vissen…meer wisten ze niet.

Na een half uurtje, als de aandacht een beetje verzwakte, deed ik de trucjes van Aiki. Geweldig voor de kinderen! Zeker als ze zelf een commando mogen geven…

Na de voorstelling komen de vragen. Deze keer kwamen ze écht verstandig uit de hoek! Op het einde werd de klas in drie groepjes gesplitst. Eén groepje ging de handbike testen die Griet op voorhand bij mij is komen halen. Groepje 2 speelde met Aiki (en een bal). De rest kon kijken hoe mijn auto werkt. Na tien minuten draaiden we door.

Als afsluiter kreeg ik zelf gemaakte koekjes, een mooi aandenken, een fles wijn… en een goed gevoel!

Achteraf las ik dit op facebook:

 

 

zalig toch……. Voor zoiets sta je daar!

7 summits of happiness

Enkele maanden geleden zijn Dani en ik naar het Gala Of Happiness geweest, dat is een happening van Vayamundo. Vayamundo is een hotel in Oostende, en tijdens de wereldbeker handbike ben ik met de baas aan de praat geraakt. Op de happening kwam Jelle Veyt aan het woord, hij heeft een droom, een prachtige droom: Hij wil in elk continent de hoogste berg beklimmen. Tof en uitdagend, denk je dan……

maar, het toffe is: elke verplaatsing is op menselijke kracht… geen motors of vliegtuigen, wél de wereld rond met een roeiboot en op de fiets. Om daarna te wandelen en te klimmen… zalig toch!

Zijn trip begon thuis in Dendermonde in 2013. Hij fietste 3700km en beklom de mount Elbrus (hoogste punt van Europa)

http://www.jelleveyt.be/wp-content/uploads/2017/02/DSC_0034.jpg

10000 fiets kilometers later kwam hij aan de voet van de Mount Everest. Door een lawine en een aardbeving, haalde hij pas in 2016 die top binnen.http://www.jelleveyt.be/wp-content/uploads/2017/03/GOPR0641.jpg

van daaruit fietste hij 5500 km, nam de zee kayak over de straat van Malaka (Indonesië) en fietste nog eens 1500km. Hij ging 2 mand naar huis om alles te regelen voor de langere roeitochten. Hij deed enkele voordrachten en tijdens die periode kwam ik met hem in contact.

Eenmaal terug in Indonesië fietste hij 700km om van daaruit…nog geen boot te hebben. Die zit nog vast bij de douane.

Ondertussen zamelt hij geld in voor locale vzw’s (bv. straatkinderen van Nepal)

Ik vertel dit nu in enkele regeltjes, maar het gaat hier over vier jaar! En op vier jaar heeft hij meer gedaan en gezien dan de meeste mensen in heel hun leven!

Nog vijf bergen te gaan… ik ben fan, en volg op de voet

 

Roseneau 2017

Ik had hier zo lang naar uitgekeken: de eerste Europese wedstrijd in de H1, en dat met mijn nieuwe fiets…kon niet mislukken.  Door pijn in mijn benen kon ik echter al maanden niet deftig trainen. Ik heb zelden meer dan 20 km gefietst en onderweg kreeg ik dan pijn wat zorgde voor een slapeloze nacht erna. Twee weken voor deze belangrijke dag veranderde ik mijn zitpositie door middel van kussens. Dit waas dé oplossing! Een beetje laat maar kom… We zouden met het vliegtuig gaan, het was goedkoper en veel sneller.

Kathleen voerde ons weg naar Zaventem vrijdagmiddag. Na een dik uur in de lucht arriveerden Dani en ik in Basel. De gereserveerde taxi was er niet, en na veel zoekwerk vonden we een busje waar de kist in kon. Na een ritje van tien minuten kwamen we aan. Jonas en Johan hielpen met de fiets, en we aten nog in het hotel. Om half tien ging het richting dromenland.

Om half negen haalde een busje van de organisatie ons op. Om elf uur reed de H4, en Jonas reed de twee eerste ronden vooraan in de kopgroep.  De laatste ronde reed hij zich los, en kwam zo solo over de finish!

Tijdens de sprint voor de tweede plaats volgde een crash, en een renner eindigde in de dranghekken. Zijn handbike is klaar voor het stort, maar zelf was hij gelukkig ok.

Er was veel wind tijdens de opwarming maar alles voelde goed… mijn armen voelden ontspannen en mijn lig houding was natuurlijk. Ik had dikwijls getraind, maar nooit lang. De voorspelling was dus dat ik even zou meekunnen, en dan zou mijn doel worden om uit te rijden. Nu winnen zou niet kloppen 🙂

De race

Om 1 uur was de start van de H3, gevolgd door H2, en wij vertrokken een minuutje later. Bij het eerste ronde punt zat het nog kort op elkaar, maar reed ik al zesde. Ik trok er even alles uit, en kon zo aansluiten bij de kopgroep. Ik kon 13 km mee met hen, en zat toen op een gemiddelde van 24. Dan was, zoals verwacht, het spreekwoordelijke vet van de soep. Ik moest lossen, en verloor twee plekken. Ik eindigde met 20.3 gemiddeld.

Ik was best tevreden: twee jaar terug reed ik dezelfde wedstrijd tegen 20.5, in groep en zonder wind

Volgend jaar terug, én weer met het vliegtuig!

metersnoek check!

Deze middag vond je Dani en mij even aan de waterkant. Sinds 2006 (11 jaar dus al!) probeer ik een metersnoek te vangen. Twee keer was het me bijna gelukt… maar zo een beest geeft zich niet zomaar gewonnen. De eerste keer knapte mijn draad (na een gevecht van een half uur!) en de tweede keer plooide mijn haak door.

Nu lukte het wel! Door de explosieve beet trok ze (grote snoeken zijn altijd vrouwtjes) de vislijn bijna in het water. Toen ik contact voelde riep ik direct: “‘t is ne goeie”. Ze ging meters door mijn slip die bijna dicht stond. Toen ze vanachter de steiger van de buurman kwam, en het gevecht verder werd gezet in open water, was ik hoopvol dat het zou lukken. Toen ze zich liet zien, volgde er euforie.

Dani schepte feilloos, maar kreeg haar bijna niet omhoog :p

1 meter 4, en de dikste snoek die ik ooit zag! De haak zat vooraan in de bek. Na een foto mocht ze terug zwemmen. De foto kon beter maar zo een zwaar gewicht kreeg ik niet veilig in de lucht.

De langst lopende uitdaging is hiermee afgevinkt! Ik ken veel vissers zonder mijn ziekte die hiervan dromen. Dat maakt het nog vetter :).