bk tijdrijden 2018

De laatste maanden hebben de feestjes plaats moeten ruimen voor trainingen en daar haal ik blijkbaar nu resultaat van. Op maandag en woensdag ga ik naar de revalidatie, dinsdag ga ik zwemmen en naar de kine, vrijdag is enkel kine en maandag ga ik trainen op het circuit van Zolder. Soit, even om te zeggen dat niets voor niets komt 🙂

Vrijdag ben ik met mijn nichtje Oona nog gaan losrijden. Leuk momentje waarbij ze zomaar eventjes 26 km/uur reed met haar communiefietsje!

Zaterdag was het Belgisch Kampioenschap tijdrijden op het circuit van Zolder. Ik had slechts één concurrent: Maxime Hordies. In 2016 ben ik van hem gewonnen, maar erna was hij altijd beter. Hij vertrok één minuut voor mij voor vier rondjes (= 16 km).

Ik vertrok met een goed tempo, maar hield mij een beetje in om de hele wedstrijd te overleven 🙂 De eerste ronde was ik een beetje afgeleid door mountainbikers die naast het parcours stonden te praten met elkaar. Toen ik terugkeek naar de weg bleek dat ik bijna naast de baan reed. Op twee wielen en met een beetje angstzweet geraakte ik terug op de route. Het ging eigenlijk verrassend goed en na een goede tien minuten zat ronde 1 erop.
Tijdens de tweede ronde merkte ik dat de afstand tussen mij en Maxime kleiner werd. Toen we de meet passeerden, riep Danielle dat ik hem moest pakken. Aangezien ik altijd naar mijn vrouw luister, haalde ik Maxime in. Achteraf gezien was dit geen goede keuze, hij vond zijn tweede adem en haalde mij terug bij. Tijdens de vierde ronde zat ik redelijk dood en moest ik diep tasten om de afstand tussen ons klein te houden (ik moest zorgen dat de afstand tussen Maxime en mij binnen de minuut bleef). Na de finish was het spannend afwachten… Wie had er nu gewonnen?

Ik was heel blij toen mijn naam bovenaan de uitslag stond!

Op de medaillefoto was ik zo blij dat Maxime bijna een slag op zijn gezicht kreeg 🙂

Er was amper acht seconden tussen onze tijden (na 44 minuten)! Jammer dat we maar met twee zijn in onze categorie. Toch hoop ik dat het nog jaren zo spannend mag blijven tussen ons.


 

Terug thuis maakten we ons klaar voor een trouwfeest Niels en Sophia. Een prachtig feest met goede muziek. Daar merkte ik echter dat ik geen 20 jaar meer ben 🙂 Om 1 uur lagen we terug in ons bedje.

Rotterdam 2018

Vandaag afspraak in ‘Ahoy’ in Rotterdam, niet in de concertzaal, wel op het wielercircuit, voor de eerste wedstrijd in het Nederlandse handbikekampioenschap (NHC). De verkoudheid van de vorige maand is eindelijk van de baan, dus ik had er zin in!

Katheen was chauffeur en vriendin van dienst, ze bracht Dani en mij veilig ter plekke en terug.

Er waren enorm veel Belgen aan de start. In Nederland nemen ze H1 en H2 samen om genoeg deelnemers te hebben. Dit jaar waren we, ondanks deze regel, maar met drie. Podium verzekerd dus :). Mijn schoonouders waren aanwezig om te komen supporteren.

Bij de start reed ik 26,9. Zo zie je maar wat open longen kunnen doen.

film

De eerste 2 ronde zat ik bij Luc en Bart (mijn concurrenten). Toen viel mijn helm af.

Ik kon terug aanklampen, maar mocht zonder helm niet verder. Dus ik moest stoppen, de helm (laten) opzetten en terug achtervolgen. Het ging moeizaam en door mijn inspanning kwam mijn pasta terug piepen 🙂

20.5 gemiddeld vandaag, goed genoeg! Ik was zelfs niet laatst (altijd mijn doel 🙂 ) De bochten gingen goed en het schakelen ook.

 

 

Opening G-Wielerseizoen op Circuit van Zolder

Na de wedstrijd van dit weekend moest en zou ik op maandag losrijden. Toen 2 bevriende handbikers vroegen of ik mee wou fietsen op het Circuit van Zolder, begon de goesting te komen. Danielle stak helemaal alleen de fiets in elkaar (!) en we vertrokken.

 

Daar aangekomen was een receptie, waarna het circuit geopend werd. Op een uur tijd deed ik 5 rondjes, wat goed is voor 20km.

Ik reed dan misschien wel trager dan in mijn toptijd, maar over mijn coördinatie kan ik zeker niet klagen. De bochten en het schakelen gingen prachtig, vroeger slalomde ik altijd en draaide ik heel traag rond met mijn armen. Om dit te bewijzen kan je hieronder een filmpje terugvinden.

 

 

Roseneau 2018

Het kuchen blijft me nog steeds achtervolgen. Pffff Ambetant. Maar toch geen reden om de grootste Europese handbike-wedstrijd af te zeggen. Sigried, Danielle en ik vertrokken vrijdagochtend bij mij thuis met de auto van Sigried richting Frankrijk, op de Zwitserse grens. Toen we rond de middag aan kwamen in Roseneau heeft team-genoot Jonas mijn fiets in elkaar gezet. In het Captain Hotel zaten we gezellig samen met de andere en de avond werd afgesloten in een Italiaans restaurantje. Nog voor 21u lagen we al in bedje om de dag erna uitgerust aan de start te kunnen staan.

Zaterdag was ik al klaar wakker om 4u. Hierdoor heb ik een nieuw vriendje gemaakt, de nachtwaker in de balie van het hotel :). Met het busje van de organisatie reden we naar de startlocatie, tot 2x toe, we waren de eerste keer onze reservewielen vergeten. Om half 11 was de start van H4 waarbij Jetze en Jonas direct de kop namen en heel de wedstrijd samen reden. Op het einde verloor Jonas nipt de spurt (een honderdste van een seconde). 

Na de aankomst moest ik me snel klaarmaken voor mijn eigen race. Om 12u32 was het mijn beurt (of dat dacht ik toch). Normaal heb ik altijd last van zenuwen, nu waren ze onbestaande. Deze keer waren we met 7 H1’s aan de start. Mijn doel was voor Alex (Italiaan met mijn ziekte) te blijven. Om 12u31 kwam het startschot van de H2, wat blijkbaar ook het startschot van H1 was. Tot zover het ontbreken van de zenuwen, bij de start zat ik aan hartslag 150 zonder inspanning.

Mijn GPS was nog niet klaar en ik miste de aansluiting tot de kopgroep. Ik probeer nog in te halen, ik zie Luc (H2) rijden en denk te kunnen aansluiten. Dit lukte niet en daardoor was ik een beetje verplicht heel de wedstrijd alleen te rijden. Bij het eerste rondepunt merkte ik dat ik een paar minuten voorsprong had op de volgende 2.

Dit is heel de wedstrijd zo gebleven, maar na het laatste rondepunt werd ik voorbij gestoken door mijn achterligger. Dit kon natuurlijk niet laten gebeuren, dus kroop ik in zijn wiel en probeerde mijn hartslag wat te laten zakken. 50m voor de meet ben ik naast hem gekomen en zo werd de aankomst een fotofinish.

Deze laatste inspanning leverde mij een geldprijs op en een plaats op het podium. Jeeeej 🙂 Alex was fel achteruit gegaan dat handbiken moeilijker werd voor hem, dit deed me toch meer dan ik gedacht had. Een reden te meer om veel boeken te verkopen en zo financieel bij te dragen aan onderzoek. Een werkend medicijn komt eraan, we kunnen enkel hopen dat het snel komt.

Na de prijsuitreiking gingen we normaal gezien nog vieren, maar enkele pintjes later riep ons bedje.

De weg naar huis verliep vlot en aangenaam. Het leek of we Sigried al jaren kenden, heel blij dat ze er bij was. Ik kan niet alles zelf, waardoor ik mensen nodig heb om me te helpen tijdens zulke uitstappen. Steeds probeer ik wel dat ook zij zich amuseren. Ik denk ook dat dit nu weer gelukt is.

  

Volgende wedstrijd: Zaterdag 7 april 2018 – Ahoy – Rotterdam (NL)

Jaarlijkse controle

Toen ik thuis kwam van de skivakantie gingen we nog “even” naar een verjaardagsfeestje. Hierdoor en door het zomeruur werd zondag een echte rustdag.

Deze morgen gingen Dani en ik naar het Erasmus ziekenhuis in Brussel op jaarlijkse controle bij dokter Pandolfo. Hij is op Europees niveau een van de belangrijkste dokters aangaande ataxie. Overlaatst, op een bijeenkomst, is zijn assistente komen vertellen over een nieuw medicijn dat binnen twee jaar op de markt zou komen. Dit was de ideale gelegenheid om er meer over te weten te komen.

Maar ik loop voor op de feiten… Dus, we kwamen aan om half 10 en gingen bij Nick Allaert langs (hij is de verplegende assistent).

Hij begon met de testen van Efacts. Dit zijn testen die bij elk bezoek terugkomen en waaruit je kan merken of er achteruitgang is of niet (zoveel mogelijk het woord ‘pata’ zeggen op 20 seconden tijd, een zin leesbaar neerschrijven, pinnetjes met één hand in gaatjes steken op tijd,…). Uit die testen is gebleken dat er geen achteruitgang is, integendeel zelfs!

Daarna kwam Pandolfo himself. Hij deed enkele lichamelijke testen en stelde vragen over mijn dagelijkse leven. Ik vertelde hem dat ik B1 nam, maar hij was niet overtuigd van de mogelijke werking. Ook niet toen ik vertelde dat het skiën beter ging dan vier jaar terug en dat ik beter kan handbiken. Hij wil enkel concrete bewijzen, dokters blijven dokters zeker :). Hij kon toch niet ontkennen dat mijn coördinatie beter was.

Na de onderzoeken was het tijd voor mijn vragenvuur. Eigenlijk ben ik niets wijzer geworden. De gentherapie komt eraan, maar hij kon geen concrete datum geven.

Daarna moest ik een echo laten nemen van mijn hart. Vorig jaar was de verdikking van de hartspier op het randje van problematisch. Nu konden ze geen afwijking vaststellen. Allemaal goed nieuws dus! Of het door B1 komt, weet ik niet. We zullen maar verder doen zeker.

Door de onderzoeken die een beetje uitliepen, kwam ik te laat toe om te gaan trainen in het revalidatiecentrum (hometrainer, rompstabilisatie en kine). Drukke dagen, maar zo heb ik het graag!

Skivakantie 2018

Van 2009 tot 2014 ging ik elk jaar mee op skivakantie met de CM naar Oostenrijk. Erna paste ik enkele keren, vooral uit gezondheidsoverwegingen. Dit jaar was ik fit genoeg om terug mee te gaan en ik schreef me in, niet wetende wie nog mee zou gaan. Ik had wel een beetje schrik. Door de achteruitgang ben ik immers maar en schim van de sterke zelfstandige jongen van toen.

Een maand voor vertrek kreeg ik een mailtje van Annemie, de grote organisatrice van deze reis (samen met haar man Jean). Ik mocht mee, samen met enorm veel bekenden. Ook Steven ging mee. Ik ken hem als begeleider tijdens de skivakantie in 2012, maar ondertussen werden we hele goede vrienden. Hij regelde uitzonderlijk dat we op dezelfde kamer konden slapen (normaal mogen deelnemers en begeleiders geen kamer delen), wat me toch enigszins gerust stelde.

In Mechelen ‘stapte’ ik op de liftbus, daar leerde ik Hubert kennen. Hij was mijn verantwoordelijke tijdens de busreis. Hij ging tijdens de stops mee om eten te halen en zorgde dat de wc-bezoeken veilig verliepen. Doordat ik thuis een railsysteem aan het plafond heb (een stalen verpleegster die ik met een afstandsbediening kan bedienen) wist ik niet of ik zelfstandig naar de wc kon. Vandaar de bijnaam “Hubert den beir”. Deze gepensioneerde man kon mij op zijn ééntje dragen!

Aangekomen in het Hubertushotel in Lofer dronken we nog ééntje(of 2) en kropen we erin.

Dagverloop

Elke morgen liep de wekker af om iets voor zeven. Om acht uur was het ontbijt. Martine W. haalde heel de week eten van het buffet voor mij. Na het eten zorgde Steven dat ik om negen uur stipt klaar stond aan de voorzijde van het hotel. In groep gingen we naar boven. De skiverantwoordelijke van die dag (twee dagen na elkaar dezelfde) hielp daarbij. Eenmaal boven kreeg je assistentie om in de zitski te kruipen. Er werd in de voor en namiddag geskied, zes dagen lang.

Om half vier keerden we terug en begon de après ski. Om zeven uur was het eten klaar, waarna de dag in de bar eindigde.

Skien

De voorbije jaren probeerde ik tevergeefs mijn biski zelfstandig te besturen. Dit jaar ging ik enkel voor amusement. En juist nu ging het beter. De bewegingen van mijn armen waren vloeiender dan vorige keer. Mijn rompstabiliteit en de kracht in mijn benen is dan weer serieus afgenomen. De eerste  twee skidagen zat ik in een te brede Hoc (merk van de biski). Er was ook iets mis met de besturing waardoor ik veel kracht verspilde. Erna kreeg ik een ander  exemplaar… een wereld van verschil. De laatste dag deden we de afdaling naar het dal met iedereen. Een lange kronkelende sliert, de max… hopelijk is er een filmpje van.

Twee dagen hadden we stralend weer. De rest was koud, mistig en het sneeuwde lichtjes. Dit resulteerde in enorm goede pistes.

voeding en drank

Tijdens deze reis sliep ik zeker niet meer dan andere jaren, toch had ik stukken meer energie. Volgens mij zorgde de inname van goede levensstoffen hiervoor. Ik dronk nooit frisdranken en ook de rum liet ik achterwege (behalve om me moed in te drinken met de dansavond). Ik vermeed citrus, tomaten en zoete desserts.

conclusie

Ik vergelijk deze vakantie een beetje met een chirokamp. Enorm veel mensen zijn maanden in de weer om enkele dagen plezier te garanderen voor de deelnemers, en dat allemaal vrijwillig.

     

qua sfeer, sneeuw en prestatie was dit in mijn ogen de beste editie ooit. Ik hoor en praat niet zo goed en daardoor had ik communicatieproblemen met andere deelnemers, wat echt wel jammer is.

Bedankt allemaal!

Cure FA

10 maart hadden we onze halfjaarlijkse bijeenkomst van ataxie van Friedreich, deze keer kwam Myriam Rai,  de medewerkster van dokter Pandolfo (de belangrijkste dokter aangaande mijn ziekte in België, zelfs in Europa). Ze kwam praten over de oorzaken van FA en de verschillende soorten medicatie die eraan komen. Ik zal hier niet te veel over uitweiden maar de gentherapie staat vrij ver, tegen 2020 zou er een nieuw medicijn uitkomen.

Dit is een soort virus dat ingespoten word en het DNA lichtjes aanpast, daardoor zouden er positieve effecten komen. Stagneren zou mogelijk zijn, maar de kans is zelfs groot dat er een verbetering komt. De muizen die ze opgezadeld hadden met FA kregen een inspuiting en deze werden volledig terug gezond. Een mens zit net iets ingewikkelder in elkaar dan een muis, maar de toekomst ziet er toch wel rooskleurig uit.

Ik vertelde dit net tegen mijn kinesist en die waarschuwde mij dat ik dan terug zou moeten beginnen werken, en dat dat een serieuze domper zou zijn. Grappig, maar zo een vaart gaat het niet direct lopen denk ik. Het word wel de hoogste tijd dat er iets gebeurd. Tijdens het handbiken bijvoorbeeld merk ik dat er minder kracht in de armen begint te komen. Ook vertrouw ik mijzelf minder en minder om huishoudelijke taken alleen te doen zoals een glas drinken inschenken.

Ziek, maar het leven gaat door

‘t Zat er aan te komen: de laatste dagen in Lanzarote kreeg ik mijn hartslag niet omhoog. Ik gokte op oververmoeidheid, maar eigenlijk broeide er iets in mijn lijf. Woensdagavond ging ik nog even trainen op de rollen en achteraf deed alles pijn. Vanaf dan tot nu ben ik stevig aan het hoesten. Heel ambetant denk je dan, maar aangezien ik met heel mijn lichaam mee hoest, is dit extreem vermoeiend. Danielle is ook ziek dus is het hier feest 🙂

Donderdag gingen Shobhan en ik langs bij de school van de man van mijn nicht, Koen. Daar ging ik vertellen over mijn leven met ataxie. De kinderen, 15 tot 17 jaar oud, waren heel enthousiast en nieuwsgierig. Toen we na de voorstelling naar buiten gingen om mijn auto te tonen, vroegen ze direct: “Mag ik den hond meenemen?” en een andere vroeg “Meneer, mag ik u duwen?”. Aan de auto bleven de vragen komen en zo vergaten we in alle euforie nog een groepsfoto te nemen.

Aangezien ik alles wil proberen, heb ik ja gezegd op de vraag of ik wou voorlezen samen met andere andersvaliden in schooltjes. Ik ben nu lid van “de voorleesbende”. Vrijdag hadden we onze eerste sessie in een 4e leerjaar in Geel. Het boekje dat we voorstelden was “Iep” van Joke Van Leeuwen. Ik vreesde dat voorlezen er niet inzat door hoestbuien, maar de stress hield deze tegen. Ons eerste bezoekje was een voltreffer, de leerlingen en hun leerkrachten waren enthousiast. Ikzelf was aangenaam verrast want als er iets is dat mij echt stoort, dan is het mijn stem wel.

Zaterdag was het weer prachtig, de vrienden zaten op het ijs, maar ik lag in mijn bed… Het kan niet altijd feest zijn. ‘s Avonds heb ik mij dan toch uit mijn bed gewrongen om de verjaardag van een vriend te gaan vieren. We waren de onbekende drankjes op de kaart aan het testen en ik bestelde een cocktail met “43”. Blijkbaar zat er veel limoen in. De rest van de avond hebben ze niet veel aan mij gehad. Van limoen moet ik echt wel afblijven. Hierover nog een klein stukje uit mijn boek over de eerste keer dat ik dit gemerkt heb:

Meestal sloten we de dag af met de plaatselijke cocktail Caipirinha, een soort drankje met sterke drank en véél limoen. Telkens leek het of ik extreem dronken was. Ik praatte met een dubbele tong en viel dikwijls voorover in mijn rolstoel tot het jolijt van de medereizigers. Na een dikke week dronken we eens een avondje rum en tot verbazing van ons allen bleef ik duidelijk praten. Toen werd het duidelijk, limoen was de boosdoener. Later is gebleken dat ik allergisch ben voor citrusvruchten. Met een Caipirinha of Mojito kan je me dus geen plezier meer doen.

Nu we toch over het boek bezig zijn, het eerste deel is volledig klaar. De teksten zijn nagekeken door Sigried (een lieve vrouw die ik leerde kennen tijdens U/RUN) en Greggy (een bevriende copywriter). Met dit eerste deel ga ik binnenkort uitgeverijen opzoeken. De vooruitzichten zijn dus goed!

Lanzarote 2018

Dinsdag 6 februari

Het vervoer van Sint-Amands naar Lanzarote verliep perfect, vlotter dan ooit. Taxi Hendriks stond ‘s morgensvroeg mooi op tijd voor de deur, de assistentie in Zaventem was voor de eerste keer op tijd ;), goed begin van de vakantie. Tijdens de vlucht heb ik de herwerkte versie van mijn boek nagelezen, die is herschreven door een copywriter. Bij het in elkaar steken van mijn fiets zijn er net geen doden gevallen. Om de dag af te sluiten zijn Danielle en ik iets gaan drinken in een bar aan de zee.

              

Woensdag 7 februari

Na het ophalen van Danielle haar fietst vertrokken we voor een eerste ritje in de gietende regen. Anders ga je naar de zon, dat is beter voor je spieren, zeggen ze :). Een opwarmer van 11km. Aangezien het slecht weer was, heb ik op de computer gezocht hoe ik mijn volgende reizen ga ondernemen. 

Donderdag 8 februari

‘S morgens vroeg gestart voor een training richting Salinas (een verkenning van de tijdrit van zaterdag). Na een tocht van 19km zagen we de andere handbikers vertrekken, die hadden gewacht op goed weer. In de namiddag trokken we naar de promenade van Playa Blanca. Niets zo tof dan mensen kijken met een drankje erbij. De dag sloten af met een vergadering over het verloop van de handbike-wedstrijd van aanstaande zaterdag, een moment van rondkijken naar de concurrentie (hieruit leek dat ik het moest opnemen tegen 1 andere H1…).

Vrijdag  9 februari

Stilte voor de storm, een rustig tochtje van 17km naar de vuurtoren ter voorbereiding van de wedstrijd. Op het einde van het ritje passeerde we H10 Timanfaya Palace waar we de startnummer en chip ophaalden.

Zaterdag 10 februari

Na het ontbijt vertrokken we richting Salinas voor de start van de wedstrijd. Om 11u02 was mijn startschot voor de tijdrit. Bij de start kon ik de zenuwen moeilijk te baas en kon ik dan ook moeilijk schakelen, hierdoor staken enkele mensen me voorbij. Over de helft presteerde ik supergoed en ging niemand me nog voorbij. Ik eindigde dan ook met een gemiddelde van 24,5km/u wat extreem goed is voor mij. Mijn grootste supporter op Danielle na, Kathleen, was intussen ook toegekomen om mee toe te juichen. Ik had de andere H1 die ik gezien had op de vergadering voorbij gestoken, maar blijkbaar waren er ook nog 4 anderen die zich hadden ingeschreven op de laatste nipper. Ook eentje van hen kon ik nog voorbij steken maar het werd een 4de plaats. Hiermee was ik extreem blij. Over deze 9km deed ik 21min, nog nooit deed ik dit sneller (niet slecht toch voor iemand met een progressieve ziekte). 

Hierna naar het hotel om de batterijen terug te laden. Bekomen met 2 vrouwen in mijn bed, kon slechter.

Om 16u10 begon de wegrit. Ik maakte een cruciale fout door te starten op mijn groot tandwiel. Hierdoor vergooide ik mijn kansen op de eerste 2 rondes, later moest ik naar mijn klein blad omdat ik mijn trappers niet meer rond kreeg. Het vet was toen al van de soep :). Ik heb de 45min uitgereden, maar zag hierbij wel serieus af. Ik reed van de start tot het einde rond met de gedachte dat ik laatst was maar blijkbaar was niet het geval. Ik eindigde terug op de 4de plaats en viel zo naast het podium. Eigenlijk kon dit ook niet anders want de voorbije dagen deed ik nooit meer dan 18km wat een onvoldoende voorbereiding is voor een wedstrijd van 30km.

filmpje

Hierna kon de vakantie echt beginnen en hebben de dag afgesloten in een cocktailbar met enkele andere handbikers en de dames.

Zaterdag 11 februari

‘s Morgens voelde ik de vermoeidheid nog een beetje, maar na het eten ging het terug perfect. Nen Belg, nen Duitser en nen zwitser vertrokken samen voor een training.. Het leek wel het begin van een slechte mop ;). Het werd een gezellig dagje met Kathleen, Danielle en de anderen. Een tocht van 35,5km met belachelijk veel hoogtemeters tegen een snel tempo, het snelheidsrecord is verbroken, het staat nu op 62,5km/u.

Zondag 12 februari

Vroeg opstaan deze morgen maar met een goed doel: een buggyrit samen met Kathleen. Ze kwamen ons met een busje afhalen aan het hotel en even later werd ons onze buggy toegewezen. Het was de stevigste van allemaal omdat mijn rolstoel op het dak mee zou gaan. Ik vond dit niet nodig en dus bleef deze ter plaatse staan. De rit op zich duurde 3 uur met twee tussenstops van elk 20 min. Terwijl dat alle anderen chauffeurs de plassen ontweken, probeerde wij deze net allemaal mee te nemen. Dikke pret dus! Een aanrader voor iedereen die in de rolstoel zit (zelf rijden mag en kan wel niet, er moet immers geschakeld worden)

    

wederom een zotte dag hier!

Geplaatst door Frank Van Linden op maandag 12 februari 2018

Maandag 13 februari

Vandaag op toer geweest met Didier de Fransman. We reden richting het rondpunt van Femes, een klim van om en bij 5km. Het ging langs geen kanten voor mij, misschien is mijn lichaam gewoon al te uitgeput. Op de terugweg sneuvelde mijn snelheidsrecord: 65km/u en het is dan nog eens gefilmd ook.

Geplaatst door Frank Van Linden op woensdag 14 februari 2018

(Let zeker op de autobestuurder die net op tijd terug kon invoegen)

Dinsdag 14 februari

Valentijn vandaag: niet fietsen en chillen met het vriendinnetje.

Woensdag 15 februari

We trokken er met zen 11en op uit vandaag.

Geplaatst door Frank Van Linden op donderdag 15 februari 2018

bijgestaan door een auto van team Sopur en 2 mountainbikers. rustdag voor Dani dus. We dronken ene koffie in El golfo en reden in groep terug. Op de terugweg werd ik even geduwd door Tarek, maar ik mocht zeker niet klagen over mijn prestatie die dag. De kaap van 50km werd bereikt.

Donderdag 16 februari

Visdag vandaag, om 8u haalde het busje van Mizu fishing ons op aan het hotel. Vanuit Puerto Calero vertrokken we rond 9u. De schipper en enkele omstaanders waren zo vriendelijk om mij in de boot te heffen met rolstoel en al. Vanuit de haven tot de aan de visgronden trolden we (kunstaas slepen achter de boot) daar visten we met inktvis op de bodem en op de terugweg trolden we opnieuw. Aan de hengel die Dani was toegewezen volgde op de terugweg een mooie beet die omgezet werd in een Bonito van 66cm, proficiat schat!

filmpje

Vrijdag 17 februari

We zouden de hele dag de kustweg op en neer rijden en zo aan veel kilometers komen. Na vier keer op en neer rijden hadden we het alle twee wel gehad en reden nog even naar de Salinas (zoutmijnen) en terug. 47km!

Zaterdag 18 februari

Mijn arm rug en benen doen pijn… tijd om er een einde aan te breien denk ik 🙂 18.5km op het gemakje. Daarna pakten we de fiets in.

Zondag 19 februari

Een dag waarop we afscheid namen van de mensen die we leerden kennen daar. We hingen nog eens goed de toerist uit en genoten van het zonnetje, 23°C.

Conclusie

Buiten de meningsverschillen bij het in elkaar zetten van de handbike, zaten Dani en ik op dezelfde golflengte. Een ideale combinatie tussen rust en trainen, voor herhaling vatbaar! Dit jaar hadden we ook meer contact met de andere handbikers. 256km op 2 weken, berg op en bergaf, niet slecht toch :p

Plannen 2018

Ik had nog zo gezworen dat de Elfstedentocht de laatste uitdaging zou zijn…..

Toch komt er nog iets nieuws en wel hierdoor: toen ik aan het trainen was voor de U/RUN in december raakte ik in vorm en voelde mij dan ook goed. Na deze tocht naar de Warmste Week spendeerde ik al mijn vrije uren achter de computer om mijn boek af te schrijven (de teksten zijn trouwens volledig klaar, het zijn 92 pagina’s geworden(A4)!) Maar de lichamelijke klachten kwam terug. Ik heb dus duidelijk een reden nodig om te trainen en me zo ook beter te voelen.

Jelle Veyt is momenteel aan het varen met zijn boot. Erna plant hij een fietstocht van Oostende naar Lissabon. Ik heb ja gezegd op de vraag of ik mee wou gaan. Volgende maand beginnen hierover de vergaderingen. Als ik niet verder dan 70 km per dag moet afleggen, doe ik zeker mee. Meer hierover later dus.

Verder staan er veel handbike wedstrijden en een fietsvakantie naar Parijs op de planning. Starten doen Dani en ik met een trainingsstage naar Lanzarote.