Lanzarote 2018

Dinsdag 6 februari

Het vervoer van Sint-Amands naar Lanzarote verliep perfect, vlotter dan ooit. Taxi Hendriks stond ‘s morgensvroeg mooi op tijd voor de deur, de assistentie in Zaventem was voor de eerste keer op tijd ;), goed begin van de vakantie. Tijdens de vlucht heb ik de herwerkte versie van mijn boek nagelezen, die is herschreven door een copywriter. Bij het in elkaar steken van mijn fiets zijn er net geen doden gevallen. Om de dag af te sluiten zijn Danielle en ik iets gaan drinken in een bar aan de zee.

              

Woensdag 7 februari

Na het ophalen van Danielle haar fietst vertrokken we voor een eerste ritje in de gietende regen. Anders ga je naar de zon, dat is beter voor je spieren, zeggen ze :). Een opwarmer van 11km. Aangezien het slecht weer was, heb ik op de computer gezocht hoe ik mijn volgende reizen ga ondernemen. 

Donderdag 8 februari

‘S morgens vroeg gestart voor een training richting Salinas (een verkenning van de tijdrit van zaterdag). Na een tocht van 19km zagen we de andere handbikers vertrekken, die hadden gewacht op goed weer. In de namiddag trokken we naar de promenade van Playa Blanca. Niets zo tof dan mensen kijken met een drankje erbij. De dag sloten af met een vergadering over het verloop van de handbike-wedstrijd van aanstaande zaterdag, een moment van rondkijken naar de concurrentie (hieruit leek dat ik het moest opnemen tegen 1 andere H1…).

Vrijdag  9 februari

Stilte voor de storm, een rustig tochtje van 17km naar de vuurtoren ter voorbereiding van de wedstrijd. Op het einde van het ritje passeerde we H10 Timanfaya Palace waar we de startnummer en chip ophaalden.

Zaterdag 10 februari

Na het ontbijt vertrokken we richting Salinas voor de start van de wedstrijd. Om 11u02 was mijn startschot voor de tijdrit. Bij de start kon ik de zenuwen moeilijk te baas en kon ik dan ook moeilijk schakelen, hierdoor staken enkele mensen me voorbij. Over de helft presteerde ik supergoed en ging niemand me nog voorbij. Ik eindigde dan ook met een gemiddelde van 24,5km/u wat extreem goed is voor mij. Mijn grootste supporter op Danielle na, Kathleen, was intussen ook toegekomen om mee toe te juichen. Ik had de andere H1 die ik gezien had op de vergadering voorbij gestoken, maar blijkbaar waren er ook nog 4 anderen die zich hadden ingeschreven op de laatste nipper. Ook eentje van hen kon ik nog voorbij steken maar het werd een 4de plaats. Hiermee was ik extreem blij. Over deze 9km deed ik 21min, nog nooit deed ik dit sneller (niet slecht toch voor iemand met een progressieve ziekte). 

Hierna naar het hotel om de batterijen terug te laden. Bekomen met 2 vrouwen in mijn bed, kon slechter.

Om 16u10 begon de wegrit. Ik maakte een cruciale fout door te starten op mijn groot tandwiel. Hierdoor vergooide ik mijn kansen op de eerste 2 rondes, later moest ik naar mijn klein blad omdat ik mijn trappers niet meer rond kreeg. Het vet was toen al van de soep :). Ik heb de 45min uitgereden, maar zag hierbij wel serieus af. Ik reed van de start tot het einde rond met de gedachte dat ik laatst was maar blijkbaar was niet het geval. Ik eindigde terug op de 4de plaats en viel zo naast het podium. Eigenlijk kon dit ook niet anders want de voorbije dagen deed ik nooit meer dan 18km wat een onvoldoende voorbereiding is voor een wedstrijd van 30km.

filmpje

Hierna kon de vakantie echt beginnen en hebben de dag afgesloten in een cocktailbar met enkele andere handbikers en de dames.

Zaterdag 11 februari

‘s Morgens voelde ik de vermoeidheid nog een beetje, maar na het eten ging het terug perfect. Nen Belg, nen Duitser en nen zwitser vertrokken samen voor een training.. Het leek wel het begin van een slechte mop ;). Het werd een gezellig dagje met Kathleen, Danielle en de anderen. Een tocht van 35,5km met belachelijk veel hoogtemeters tegen een snel tempo, het snelheidsrecord is verbroken, het staat nu op 62,5km/u.

Zondag 12 februari

Vroeg opstaan deze morgen maar met een goed doel: een buggyrit samen met Kathleen. Ze kwamen ons met een busje afhalen aan het hotel en even later werd ons onze buggy toegewezen. Het was de stevigste van allemaal omdat mijn rolstoel op het dak mee zou gaan. Ik vond dit niet nodig en dus bleef deze ter plaatse staan. De rit op zich duurde 3 uur met twee tussenstops van elk 20 min. Terwijl dat alle anderen chauffeurs de plassen ontweken, probeerde wij deze net allemaal mee te nemen. Dikke pret dus! Een aanrader voor iedereen die in de rolstoel zit (zelf rijden mag en kan wel niet, er moet immers geschakeld worden)

    

wederom een zotte dag hier!

Geplaatst door Frank Van Linden op maandag 12 februari 2018

Maandag 13 februari

Vandaag op toer geweest met Didier de Fransman. We reden richting het rondpunt van Femes, een klim van om en bij 5km. Het ging langs geen kanten voor mij, misschien is mijn lichaam gewoon al te uitgeput. Op de terugweg sneuvelde mijn snelheidsrecord: 65km/u en het is dan nog eens gefilmd ook.

Geplaatst door Frank Van Linden op woensdag 14 februari 2018

(Let zeker op de autobestuurder die net op tijd terug kon invoegen)

Dinsdag 14 februari

Valentijn vandaag: niet fietsen en chillen met het vriendinnetje.

Woensdag 15 februari

We trokken er met zen 11en op uit vandaag.

Geplaatst door Frank Van Linden op donderdag 15 februari 2018

bijgestaan door een auto van team Sopur en 2 mountainbikers. rustdag voor Dani dus. We dronken ene koffie in El golfo en reden in groep terug. Op de terugweg werd ik even geduwd door Tarek, maar ik mocht zeker niet klagen over mijn prestatie die dag. De kaap van 50km werd bereikt.

Donderdag 16 februari

Visdag vandaag, om 8u haalde het busje van Mizu fishing ons op aan het hotel. Vanuit Puerto Calero vertrokken we rond 9u. De schipper en enkele omstaanders waren zo vriendelijk om mij in de boot te heffen met rolstoel en al. Vanuit de haven tot de aan de visgronden trolden we (kunstaas slepen achter de boot) daar visten we met inktvis op de bodem en op de terugweg trolden we opnieuw. Aan de hengel die Dani was toegewezen volgde op de terugweg een mooie beet die omgezet werd in een Bonito van 66cm, proficiat schat!

filmpje

Vrijdag 17 februari

We zouden de hele dag de kustweg op en neer rijden en zo aan veel kilometers komen. Na vier keer op en neer rijden hadden we het alle twee wel gehad en reden nog even naar de Salinas (zoutmijnen) en terug. 47km!

Zaterdag 18 februari

Mijn arm rug en benen doen pijn… tijd om er een einde aan te breien denk ik 🙂 18.5km op het gemakje. Daarna pakten we de fiets in.

Zondag 19 februari

Een dag waarop we afscheid namen van de mensen die we leerden kennen daar. We hingen nog eens goed de toerist uit en genoten van het zonnetje, 23°C.

Conclusie

Buiten de meningsverschillen bij het in elkaar zetten van de handbike, zaten Dani en ik op dezelfde golflengte. Een ideale combinatie tussen rust en trainen, voor herhaling vatbaar! Dit jaar hadden we ook meer contact met de andere handbikers. 256km op 2 weken, berg op en bergaf, niet slecht toch :p

Plannen 2018

Ik had nog zo gezworen dat de Elfstedentocht de laatste uitdaging zou zijn…..

Toch komt er nog iets nieuws en wel hierdoor: toen ik aan het trainen was voor de U/RUN in december raakte ik in vorm en voelde mij dan ook goed. Na deze tocht naar de Warmste Week spendeerde ik al mijn vrije uren achter de computer om mijn boek af te schrijven (de teksten zijn trouwens volledig klaar, het zijn 92 pagina’s geworden(A4)!) Maar de lichamelijke klachten kwam terug. Ik heb dus duidelijk een reden nodig om te trainen en me zo ook beter te voelen.

Jelle Veyt is momenteel aan het varen met zijn boot. Erna plant hij een fietstocht van Oostende naar Lissabon. Ik heb ja gezegd op de vraag of ik mee wou gaan. Volgende maand beginnen hierover de vergaderingen. Als ik niet verder dan 70 km per dag moet afleggen, doe ik zeker mee. Meer hierover later dus.

Verder staan er veel handbike wedstrijden en een fietsvakantie naar Parijs op de planning. Starten doen Dani en ik met een trainingsstage naar Lanzarote.

 

U/RUN

Twee ultralopers organiseerden een loopevenement door Vlaanderen in het kader van de warmste week en ten voordele van U/TURN. Ze liepen elk 150 kilometer, terwijl ze een rolstoel voortduwden.  Ze kwamen samen in Gent en liepen vanaf daar samen naar Puyenbroek.

Eén van de twee, Serge, woont dicht bij mij in de buurt. Zijn looptraject passeerde in Puurs en ik pikte vanaf daar in met de aankoppelhandbike. Er was overal politiebegeleiding en daardoor mochten we overal op de autoweg en werden de kruispunten afgezet. We kwamen veel later dan verwacht toe omdat ieder van ons op zijn tandvlees zat. Dankzij twee toffe dames op de fiets (ik ben jullie naam weer vergeten) werd de tocht leuk en Nils zorgde samen met Shobhan voor eten en drinken. Door technische panne moest ik mij de laatste tien km laten duwen.

 

Uiteindelijk was ik dik tien uur onderweg en redelijk perds total. De actie bracht 30.000 euro op.

 

Pacific Boardshop

Vandaag is de eerste rustdag na zes intensieve trainingsdagen. Ik train minstens twee uur per dag. Niet enkel om me beter te voelen… ook om volgende week 60 kilometer aan te kunnen met mijn aankoppelhandbike. Ik kijk welke kledij best is bij deze weersomstandigheden, maar ook mijn zithouding is aangepast (mede voor mijn knie).

Hiervoor passeerden Nils en ik bij een oude bekende, Marc Boydens, van de Pacific Boardshop in Mechelen. Met tweedehands snowboardbindingen fixeerden we mijn benen. Zo zullen die veel minder pijn doen en zal ik niet meer zo snel onderuit zakken. Mijn voeten staan ook rechter op het plankje

Ok, het is niet echt mooi en het ziet er uit als een maandverband voor volslanke dames. Het is dan ook maar een prototype.

Toen we wouden vertrekken, mocht ik niet betalen. Dat verdient een vermelding op m’n site. :p

 

kampioenenviering 2017

Gisterenavond was het kampioenenviering in onze gemeente. Ik werd, net als 18 anderen, naar voor geroepen en kreeg een huldiging voor de 11 stedentocht en de overwinning in het Vlaams kampioenschap handbike in de categorie H1.

Er werd een filmpje getoond, dit kunnen jullie hier zien, maar eerst misschien even wat uitleg.

  • In 2013 heeft hij deze boot gekocht en hiermee de Schelde afgevaren. Hij trapte toen met zijn voeten, maar dit bleek te moeilijk. Het was toen een onvergetelijke reis en hij wou terug zoiets ondernemen.
  • Na heel lang werken, werd een crosstrainersysteem ontwikkeld waarbij hij kon sturen door met zijn linkerhand een handvat rond te draaien.
  • Er werd getraind in Hazewinkel. Toch benadrukt hij dat de helpers stevige arbeid moesten leveren, denk maar aan de boot in en uit het water halen, Frank in en uit de boot krijgen.
  • Door de intensieve trainingen, ontstak zijn elleboog (deze zie je ook in het filmpje).
  • Toch werd op de vergadering beslist om te vertrekken, huurde hij een camionette en startte in Leeuwarden.
  • De eerste dag, het eerste uur werd hij al bijna overvaren door een grote tanker. Er was onderweg veel slecht weer, maar wanneer de wind goed zat, maakten ze een zeil met de regenponcho.
  • Onderweg sneuvelden enkele GSM’s, die kunnen niet zo goed zwemmen blijkbaar.
  • Terug thuis was er een feestje met alle volgers.

Dit jaar deed ik weinig handbikewedstrijden mee, omdat alle vrije tijd naar mijn boot ging. in 2018 ga ik terug volledig voor de handbike! Momenteel rij ik dagelijks op de rollen en is er begin februari een trainingsstage geboekt in Lanzarote. Ik wil er deze zomer helemaal terug te staan, met enkele nieuwe doelstellingen.

Ik ging normaal niets speciaals doen, maar die kans zit er toch in :). Meer daarover later.

spuitjes

Even nog vertellen hoe het ermee gaat … Ik hen al 6 dosissen B1 gekregen en momenteel mag ik zeker niet klagen. Ik heb meer gevoel in mijn tenen en vingertoppen. Gisterenavond vertelde een andere sporter uit de gemeente mij dat hij me beter dan vroeger verstond.  Het crawl zwemmen gaat ook beter dan ooit en ik heb minder spasmes. Of dit door de B1 komt of de trainingen weet ik niet, maar ondertussen weet ik wel zeker dat sporten goed is om de progressie tegen te gaan. Vorige vrijdag kreeg ik een spuit cortisone in mijn knie en vanaf gisteren is de pijn draaglijk.

Who’s your daddy?

Ik schrijf hier normaal niet over feestjes, maar voor mijn eigen verjaardagsfeestje wil ik gerust een uitzondering maken. Toen iedereen van onze vaste vriendengroep 30 werd, gaven we een fuif in jeugdhuis Kadee; oude mannen en hun verpleegsters. Dit werd legendarisch en nu, 5 jaar later, konden we niet onderdoen. Ons feestje speelde in op de media en werd ‘Sugar daddy’s en babes’ genoemd. Ik zal hier niet veel woorden aan vuil maken, geniet van de foto’s en bedankt aan iedereen die er was om er samen met ons een top avond van te maken.

vitamine B

De vereniging ‘Nema’ (NEeuroMusculAire aandoeningen) noemt vanaf nu eenvoudigweg ‘Spierziekten Vlaanderen’. Vorige maand, op één van onze tweejaarlijkse bijeenkomsten vertelden Danny & Kathleen een mooi verhaal over hun dochters. Eén van hen, Lisa, heeft ataxie (ze stapt, maar een beetje stuntelig). Als de kinderen de trap opkomen, kunnen ze aan de voetstappen horen wie het is. Danny & Kathleen zoeken alles op en hadden gehoord over mogelijke positieve effecten van B1. Ze zorgden voor een voorschrift en lieten dit wekelijks inspuiten. Na een dikke maand konden ze de voetstappen niet meer onderscheiden!

Iedereen op de vergadering schrok hiervan, dit effect kon enkel te verklaren zijn door een verbetering bij Lisa (of een oorprop bij de ouders :p ). Om een héél lang verhaal kort te maken: het wit gele-kruis is al twee keer een pikuur in mijn bil komen zetten.

Update

Mijn boek is bijna klaar, de ruwe tekstuele versie dan. Hiervoor doornam ik mijn hele blog door en ik baalde ervan … De laatste jaren zijn alle posts zo negatief geschreven! En dat terwijl mijn leven best wel aangenaam is. Tijd voor een andere schrijfstijl.

Door nooit te lang in een zelfde houding te blijven zitten is mijn nek picobello. Elke avond rij ik op de rollen en ook het zwemmen is hervat. Vorige week deed ik 14 baantjes, niet slecht voor de eerste keer na een half jaar. Zelfs de redders vonden dat het goed ging

Vanaf gisteren rij ik buiten met mijn aankoppelhandbike. Trainen voor U/Run en testen welke kledij mij het best zal kunnen beschermen op 20-12. Aiki was kapot na 5 km. In het begin trok ze enorm en op het einde geraakte ze haast niet vooruit. Doseren, daar heeft ze nog nooit van gehoord … het is dan ook maar een hond.

Vandaag ben ik dan ook zonder haar op pad gegaan.  25 km al! Ik had misschien wel iets tegen Dani moeten zeggen. Die was ongerust omdat ik langer dan 2 uur in de kou verdwenen was.

Schoolbezoek: Hinkelpad

Els, een vroegere collega in de chiro, had gezien via Facebook dat ik af en toe ga praten in een school. Vandaag reden Nils, Aiki en ik naar het Hinkelpad in Bornem. Dit is een freinetschool die 3 maal per jaar een workshop dag houden voor hun leerlingen. De vissende rolstoeler was een van de workshops 🙂

Zoals in elk klasje viel Aiki in de smaak. Tijdens mijn voorstelling kon je uit de vragen opmaken dat de leerlingen terecht interesse toonden. Ik schrok van de zelfstandigheid van de kinderen aangezien ze een vrije opvoeding genieten en hier toch geen misbruik van maakten. Op het einde begonnen ze zelfs spontaan alles op te ruimen.

Na de speeltijd konden ze naar hartelust fietsen met de handbikes die we meebrachten. Daarna stippelden we een traject uit dat ze één voor één zo snel mogelijk moesten afleggen en dit vonden ze allemaal top!

 

slecht nieuws

Ik heb al jaren last van mijn knie, soms erger dan anders. Ik verkondigde dit tegen elke dokter, maar het enige wat ze voorstelden was een kijkoperatie. Dit heb ik jaren geleden laten doen en ervan recupereren was enorm pijnlijk.

Sinds mijn nekbreuk in 2009 heb ik regelmatig last van nek en schouderpijn. De laatste maanden zit ik vaak te typen aan mijn boek, soms uren aan een stuk. Toen zelfs mijn vingers begonnen tintellen vond ik het tijd dat dit onderzocht werd.

Begin deze maand ging ik naar Reet voor een RMI van de nek en liet ik ineens mijn knie ook eens nakijken. Gisteren avond had ik een gesprek met de huisdokter. Op de resultaten is te zien dat ik een kleine hernia heb in mijn nek en artrose op verschillende wervels. 

 

 

 

 

 

Met de knie is het al niet veel beter gesteld. Op de foto’s was te zien dat het kraakbeen aan de binnenkant van mijn rechter knie zo goed als verdwenen is. Er is ook een scheurtje in mijn meniscus. Voor mijn knie heb ik een afspraak gemaakt bij een specialist. Mijn nek laat ik voorlopig zo want het rare gevoel in mijn vingers is momenteel weg. Ik draag nu wel een zachte halskraag als ik aan de PC werk.