Roseneau 2017

Ik had hier zo lang naar uitgekeken: de eerste Europese wedstrijd in de H1, en dat met mijn nieuwe fiets…kon niet mislukken.  Door pijn in mijn benen kon ik echter al maanden niet deftig trainen. Ik heb zelden meer dan 20 km gefietst en onderweg kreeg ik dan pijn wat zorgde voor een slapeloze nacht erna. Twee weken voor deze belangrijke dag veranderde ik mijn zitpositie door middel van kussens. Dit waas dé oplossing! Een beetje laat maar kom… We zouden met het vliegtuig gaan, het was goedkoper en veel sneller.

Kathleen voerde ons weg naar Zaventem vrijdagmiddag. Na een dik uur in de lucht arriveerden Dani en ik in Basel. De gereserveerde taxi was er niet, en na veel zoekwerk vonden we een busje waar de kist in kon. Na een ritje van tien minuten kwamen we aan. Jonas en Johan hielpen met de fiets, en we aten nog in het hotel. Om half tien ging het richting dromenland.

Om half negen haalde een busje van de organisatie ons op. Om elf uur reed de H4, en Jonas reed de twee eerste ronden vooraan in de kopgroep.  De laatste ronde reed hij zich los, en kwam zo solo over de finish!

Tijdens de sprint voor de tweede plaats volgde een crash, en een renner eindigde in de dranghekken. Zijn handbike is klaar voor het stort, maar zelf was hij gelukkig ok.

Er was veel wind tijdens de opwarming maar alles voelde goed… mijn armen voelden ontspannen en mijn lig houding was natuurlijk. Ik had dikwijls getraind, maar nooit lang. De voorspelling was dus dat ik even zou meekunnen, en dan zou mijn doel worden om uit te rijden. Nu winnen zou niet kloppen 🙂

De race

Om 1 uur was de start van de H3, gevolgd door H2, en wij vertrokken een minuutje later. Bij het eerste ronde punt zat het nog kort op elkaar, maar reed ik al zesde. Ik trok er even alles uit, en kon zo aansluiten bij de kopgroep. Ik kon 13 km mee met hen, en zat toen op een gemiddelde van 24. Dan was, zoals verwacht, het spreekwoordelijke vet van de soep. Ik moest lossen, en verloor twee plekken. Ik eindigde met 20.3 gemiddeld.

Ik was best tevreden: twee jaar terug reed ik dezelfde wedstrijd tegen 20.5, in groep en zonder wind

Volgend jaar terug, én weer met het vliegtuig!

metersnoek check!

Deze middag vond je Dani en mij even aan de waterkant. Sinds 2006 (11 jaar dus al!) probeer ik een metersnoek te vangen. Twee keer was het me bijna gelukt… maar zo een beest geeft zich niet zomaar gewonnen. De eerste keer knapte mijn draad (na een gevecht van een half uur!) en de tweede keer plooide mijn haak door.

Nu lukte het wel! Door de explosieve beet trok ze (grote snoeken zijn altijd vrouwtjes) de vislijn bijna in het water. Toen ik contact voelde riep ik direct: “‘t is ne goeie”. Ze ging meters door mijn slip die bijna dicht stond. Toen ze vanachter de steiger van de buurman kwam, en het gevecht verder werd gezet in open water, was ik hoopvol dat het zou lukken. Toen ze zich liet zien, volgde er euforie.

Dani schepte feilloos, maar kreeg haar bijna niet omhoog :p

1 meter 4, en de dikste snoek die ik ooit zag! De haak zat vooraan in de bek. Na een foto mocht ze terug zwemmen. De foto kon beter maar zo een zwaar gewicht kreeg ik niet veilig in de lucht.

De langst lopende uitdaging is hiermee afgevinkt! Ik ken veel vissers zonder mijn ziekte die hiervan dromen. Dat maakt het nog vetter :).

 

Lanzarote 2017

Lanzarote begint al bijna een tweede thuis te worden. De winter hier lijkt maar te blijven duren en het is ideaal om er even tussenuit te zijn en daar te trainen. Twee weken lang fietsen in het handbikeparadijs… zon, wind, uitgestrekte banen, collega’s, mooie natuur… tis nekeer iets anders dan altijd in de garage op de rollen zitten! De eerste week ging ik met Dani alleen. De tweede week kwam Kathleen ook.

De fiets vervoeren ging dankzij een kist stukken eenvoudiger dan voorheen.

Papagayo bike bracht ons (en de handbike) naar het hotel. Het in elkaar steken ging vlotjes, nice schat!

De eerste week deden we 140 km.

Als het hard tegenwind was, moest ik soms even wachten (ik pak minder wind) maar omdat mijn benen dikwijls pijn deden, moest mijn lief deze keer op mij wachten.

Kathleen had een mouche mee om in mijn handbike te steken. Dat hielp, maar weg was de pijn niet. Na een uur of vier had ik altijd enorme krampen.

Zaterdag was er  normaal wedstrijd. Sinds Nieuwjaar had ik hiervoor dagelijks getraind. Door stormweer ging het niet door. verdorie! Het prijzengeld werd verloot, en ik won de hoofdprijs 🙂

De 2de week gingen we vissen, en huurden we op maandag een auto. Toch nog 91 km die week. Ik rijd 22 gemiddeld thuis… daar haal ik 13. De wind en de heuvels zijn extreem!

Mooie vakantie gehad!

 

11 stedentocht

Toegegeven, de laatste tijd was net iets té druk. Leuk, daar niet van! Mijn uitdaging werd daardoor altijd een beetje uitgesteld. Nu, eind januari is er nog niet echt veel in orde. Ik heb veel getraind (in mijn bakje in de tuin), maar verder… gene vette! Hoog tijd dus om stappen te ondernemen. Dit wordt de laatste uitdaging, ik wil hiermee stoppen in schoonheid.

 

Even een korte schets:

De tocht is 200 km.

Op 10 juli vertrek ik ‘s morgens thuis richting Leeuwarden (nl)

Ik vaar 10 (namiddag), 11 en 12 juli

donderdag is rustdag

tweede sessie is 14, 15 en 16 juli

maandag is rust

derde is 18, 19 en 20

Ik train nu enkel op een ‘hometrainer’. Misschien kom ik er met negen dagen varen. De verdere trainingen zullen dit duidelijk maken. Ik voorzie nog een vierde sessie voor de zekerheid op 22, 23 en 24 juli.

25 juli rijden we terug.

Er is een volgboot voorzien (Canadees voor 2 personen) en er moet ook minstens één persoon zijn om met de volgauto te rijden. Tijdens de rustdag kunnen de volgers afgewisseld worden door het volgende team. Onze slaaplocatie zal elke avond online komen.

dus:

sessie 1: 10 tot 12 – 13 naar huis

  1. Stino

2. Steven

3. Schille

4. ?

reserve: Eddy

sessie 2: 13 toekomen – 14 tot 16 – 17 naar huis

  1. Kathleen (16 naar huis)

2. Debo

3. Liesbeth

4. Raf

sessie 3: 17 toekomen – 18 tot 20 – 21 naar huis

  1. Martine

2. Eddy

3. Koenie

4. ?

sessie 4: 21 toekomen – 22 tot 24 – 25 naar huis

  1. Kathleen (23 naar huis)

2. Tine

3. Koen

4. ?

 

dromen mag

Dankzij dromen (en die dromen vertalen in daden) is leven met die harde ziekte van mij draaglijk.

Ik droomde ervan om ooit eens op reis te gaan met mijn handbike…check! (van thuis naar Santiago)

Ik hoopte ooit met een kraan te werken… check (een schuur platleggen)

Parachute springen, Belgisch Kampioen worden, een meerval vangen, de Marmote rijden, de Schelde afvaren, met een moto meerijden, de Muur oprijden, de Mont Ventoux bedwingen, paragliden,… dit zeg ik echt niet om op te scheppen…

zie het eerder als een stimulans: leer dromen!

De dromen dit jaar:

  • met de handbike goed scoren op Europees niveau
  • de elf stedentocht met de fiets (april) én de boot (10 tot 30 juli)
  • de tuin aanleggen (met een vuurput en een grote natuurlijke vijver)
  • een avontuurlijke reis naar Ijsland maken (met U\TURN)
  • een metersnoek vangen (al 21jaar op mijn lijstje 🙂 )

 

2017

Eerst en vooral: de beste wensen!

De handbike-conditie was ver weg op het einde van het jaar. Vissen, de verhuis, vergaderingen, trainingen met mijn boot, en vooral: vermoeidheid door het slechte slapen zorgden daarvoor. Ik voelde dat mijn levens kwaliteit erdoor verminderde. Hoog tijd voor verandering!

Daar was het dan, het nieuwe jaar….goede voornemens en al 🙂

Sindsdien lijkt alles te lukken

Rugleining

Ik zat scheef in mijn rolstoel. Een Tarta rugleuning was ideaal om mij ‘recht te krijgen’. Tijdens het sporten verduwde (verwrong) ik deze. Sinds maandag heb ik een Tarta die vast gezet is.  Hij werkt, en ziet er stoer uit

‘verkeers’bord

Voor nieuwjaar maakte Kathleen een bord. Momenteel is onze burgemeester aan het rondhoren waar het langs de straat kan komen….

Rollen

Elke dag rij ik op de rollen (trainen voor Lanzarote volgende maand)

Ik kruip er zelf in, en de plafond-lift (Handi Move – zie foto) tilt me terug in de rolstoel.

Ik ga nu trainen sé, baai!

insomnia – school – kampioenenviering

Insomnia

De laatste weken is slapen een hel!!

Mijn meniscus is licht ontstoken, mijn knie doet pijn bij (over)strekken, (over)plooien en bij een draaibeweging. Ik ben ervan overtuigd dat dit op zou gelost zijn als ik deze bewegingen een week zou vermijden… maar dat is onmogelijk! ‘S nachts hebben mijn benen een eigen -ongecontroleerd- leven.

Slapen op mijn rug doet pijn na enkele uren, op mijn zij ook en op mijn buik lukt al helemaal niet. Ik wissel dus altijd af.

Als ik ‘s avonds verkeerde dingen eet of drink, slaap ik bijna niet.

De dag die er op volgt ben ik niet veel waard… de goesting  om iets te doen is dan ver weg. Ik ben zelfs al enkele malen overdag terug in mijn bed gekropen. Ik dacht al dat het een winterdip was of een depressie…tot de nacht van donderdag op vrijdag. Die was GE-WEL-DIG en het verschil was extreem. Opstaan – wc – ontbijt – kine, fluitje van een cent….

School

In de namiddag gingen Kathleen, Aiki en ik naar een schooltje in Ruisbroek. De vrouw van mijn neef geeft daar les. Enkele maanden geleden wou ze de kindjes (10 en 11) iets bijleren over paralympische sporten. Ze konden dit maar moeilijk plaatsen, en daarom vroeg ze mij om even te komen praten.

De leerlingen waren enorm enthousiast! De keuze om Aiki mee te nemen bleek een schot in de roos.

Altijd als ik moet praten tegen onbekenden, is de eerste zin zo goed als onverstaanbaar (ook aan de telefoon!) daarna gaat het beter.

Ik ben begonnen met het uitleggen van mijn ziekte. Dan volgden foto’s en filmpjes van mijn boot, uitdagingen en handbiken. De trukjes van Aiki vonden ze geweldig! Na de vragen was het speeltijd… echt (h)eerlijke kindervragen:  “ben je rijk??”, “het is misschien een slechte vraag, maar waarom praat je moeilijk?”,” is met een rolstoel rijden vermoeiend?”

15338708_10154711090162381_6255490456367817669_n

Na de speeltijd mochten ze zelf eens testen in de handbike. Ik had er voor de gelegenheid twee voorzien. (fotokes komen nog)

We zijn achteraf nog even gaan napraten, deze foto zou ik niet tonen… maar er staat een boosdoener op. De bitterballen zorgden ervoor dat ik me uren slecht voelde, de nacht was weer miserabel.

15424523_10154711117697381_2120418406_n

Kampioenenviering

Die avond vertrokken mijn ouders, Dani en ik naar de kampioenenviering in onze gemeente. Als bk werd ik gevierd. Leuke bedoening!

14741562_10154718582487381_1026577134_n15435847_10154713815972381_924840316_n

MTB tocht uitslag

Om acht uur zaten we op onze fiets richting de sporthal. We maakten daar een standje met mijn handbike, fotoboeken en een vlag die Dani voor deze gelegenheid had laten maken.

Voor elke twee deelnemers die vertrokken zou één euro naar de projecten van HETkAN gaan, spannend!

We zagen alle sportievelingen vertrekken, en het waren er veeeeeeeeeeel

14886149_10153848248107007_637935389_n

14881725_10154589068592381_762830678_oToen  de deelnemers teug toekwamen hadden we mijn handbike op de rollen gezet zodat iedereen nog even kon testen.

14914905_10154589068512381_117344232_n

Om 14 uur, na een gezellige dag, kwam de uitslag: 565 euro! Bedankt Mud Devils

14877039_10154589068897381_1641426060_n

 

 

 

winter = snoekvissen

Dwars door Hasselt is de laatste wedstrijd van het handbike seizoen. (9-10-2016) De form was er… na een goeie en vlotte voorbereiding stond ik tien minuten voor de start aan de meet tussen de andere bikers tot plots iemand opmerkte dat ik plat stond…

1111

f*ck seg! Terug naar de auto en inpakken! balen…

Na het handbiken is het vissen geblazen! Van oktober tot december gaat de handbike aan de haak, en belaag ik de roofvissen. Ik moet een kat een kat noemen: vissen is niet makkelijk voor mij, en het is dikwijls een reden tot frustratie (denk maar aan onthaken of aas aan de haak doen, of, of, of…)

Tegenwoordig ga ik niet meer alleen naar de waterkant om mezelf, en de vis veilig te stellen. Daardoor zit het er niet in om even een uurtje voor het donker (dan bijten ze best) te gaan gooien met kunstaas.

En toch, de resultaten liegen er niet om! De kou begon en ik ving gelijk een mooie snoek van 88 cm aan mijn buitenverblijfje aan de oude schelde.

14516537_10154512915232381_6447462811916604227_n

De aanbeten bleven komen en ik verspeelde een kanjer in de lelies (hij trok mijn onderlijn met een trekkracht van tien kg door!)

Het werd warmer en de snoeken gaven niet meer thuis. De baarzen dan weer wél. Een week geleden verbrak ik mijn persoonlijk record. Ik ging van 35 naar 40 en was uitzinnig blij.

(een baars kan rond de 50 cm worden, maar een vis van boven de 40 zie je zelden…las ik op een Nederlandse site)

14813583_10154732360421869_1904912687_n

Nog geen week later stond ik er één te drillen van 46!

14872435_10154570378787381_254686322_n

Ondertussen heb ik een nieuwe rolstoel. De mooie temperaturen blijven, dus ben ik terug gaan handbiken. Het is wel heel snel donker, dus heb ik het zwemmen en het maken van sites terug opgepikt.