Focusverandering: been-time

De laatste jaren zijn mijn voeten altijd koud, doen ze pijn en hangen ze onnatuurlijk onderaan mijn benen. In plaats van te jammeren of  te janken onderneem ik stappen…

  1. Sinds oktober draag ik nachtspalken
  2. Ik ga twee x per week stappen in een LocomatAfbeeldingsresultaat voor locomat
  3. Ik neem OPC.
  4. Ik heb een heel oude Motomed gekocht.

http://de.agooka.com/upload/normal/00-00/b46ed2f20368c26a98452fae023ddeb1.JPG

Trainm

Trainm heb ik leren kennen via Facebook. (Je weet wel, die gesponsorde filmpjes.) Op ÊÊn van die filmpjes zag je iemand met MS stappen. Hij was rolstoelgebonden maar dankzij Trainm kon hij terug korte afstanden doen. Opnieuw kunnen stappen, is niet echt mijn doelstelling (walking is overrated) maar daar in Trainm zorgen robots ervoor dat de stapbewegingen terug gemaakt worden. Daardoor is de bloedcirculatie terug een pak beter. Na een kennismakingsgesprek in Antwerpen, ben ik voor de eerste maal gaan stappen in het pak.

Tijdens de oefeningen en erna voelde ik me beter. Jammer dat de sessies zo duur zijn en nog niet terugbetaald worden door de ziekenkas. Ik zal dus prioriteiten moeten stellen… als er geen sponsor naar voren komt, zal ik dit jaar niet meegaan op skivakantie. Ook de reizen met U\TURN en de vijver in mijn tuin zullen nog eventjes moeten wachten.

FA weekend in Wenen

Enkele maanden geleden vroeg Jacob (een collega met FA uit Wenen) of ik niet naar hem toe kwam. Hij vroeg dit via een groepje op WhatsApp, genaamd FA Europe. Aangezien ik zelden een uitnodiging afsla, boekten Danielle en ik een weekendje Wenen. Jacob was zelfs bereid om tussen te komen in de reiskosten.

We kwamen toe op donderdagavond en vanaf vrijdagochtend konden we genieten van een volledig georganiseerd samenzijn. Het was de max om andere Europeanen met FA te leren kennen in het mooie decor dat Wenen ons bood.

 

Ik heb sinds ik in een rolstoel zit al heel veel steden bezocht, maar Wenen was met grote voorsprong de meest toegankelijke plaats. De voetpaden waren overal goed berijdbaar en bij elke oversteekplaats waren ze gelijk met de straat. Elk metrostation had een lift en het was mogelijk om overal zelf op de metro te rollen.

Ook de restaurants waren aangepast en hadden grote toiletten.

                             

Vrijdagavond werd de film ‘The ataxian’ vertoond. Een film die gaat over de race across America, een wedstrijd van 3000 mijl doorheen Amerika. Aan deze wedstrijd heeft tien jaar geleden een team van vier, waarvan twee met FA namelijk Kyle Bryant en Sean Baumstark, deelgenomen. Na deze mooie documentaire kregen we de mogelijkheid om te Skypen met Kyle Bryant, de meest bekende FA’er van de wereld.

                                                      

Zaterdag kregen we een voorstelling van het leven van Jacob zelf. Zondagmorgen vertrok de vlieger terug naar huis maar we komen zeker nog eens terug als het weer wat beter is. Voor Jacob, en zeker ook om de stad een beetje beter te leren kennen.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        

 

stilte

“Zo lang stil?” Dat komt omdat ik, na handbikechallenge deel 1, drie weken in de kliniek gelegen heb. Niets erg hoor, enkel om mijn benen en voeten terug in vorm (of form) te krijgen. Tijdens het verblijf kreeg ik veel kine.

Ze leerden mij daar ook hoe ik de nachtspalken – die al twee jaar in mijn kast liggen – deftig moet gebruiken. Doel daarvan is: spanning (met een veer) op mijn voeten zetten om ze zo recht mogelijk te krijgen. Op 19 november meten ze dan nieuwe schoenen op. In het weekend ging ik naar huis.

Na die opname waren er enkele leuke activiteiten, zoals kleiduifschieten. Omdat ik bijna altijd spalken moet dragen, ga ik niet veel buiten. Ik heb dan ook vooral thuis gezeten en verder gewerkt aan mijn boek.

 

Kathleen heeft juist een derde deel doorgestuurd ter controle. Door dit derde deel zijn we met het grafische werk al voorbij de helft geraakt. We doen echt ons best en normaal gezien kan het boek nog onder de kerstboom liggen dit jaar.

Zoals je op de laatste foto kan zien, test ik een zelfgefabriceerd ‘ding’ om te voorkomen dat ik onderuit zak in de rolstoel. De werknaam is momenteel ‘maandverband’; de vorm en kleur spreken voor zich. De echte versie zal wel zwart worden hoor 🙂

handbikechallenge week 4

Franse handbikers hadden ons overtuigd met een boog rond Lyon te gaan. Hierdoor kregen we nog een grotere achterstand. De rustdag heeft ervoor gezorgd dat ik me helemaal terug in form voel. Een goede meewind deed ons 80 kilometer vooruit vliegen. Het eindpunt lijkt hierdoor terug een beetje mogelijk en koppig als ik ben, reden we elke dag minstens 70 kilometer.

Samen met de vermoeidheid kwam ook de technische panne. We hadden niet enkel vijf lekke banden, maar ook de versnelling (di2) mankeerde regelmatig. Als overmaat van ramp kwam mijn rechter handvat los van de crank. Dit laatste werd opgelost met tec7 :). Ook de duct tape en de colsonbandjes werden dikwijls gebruikt.

Op het einde kwamen Kathleen en Marie langs. Zij zorgden voor de nodige vrouwelijke touch 🙂 en een vrolijke noot. 

De laatste drie dagen (toen we dichter bij de Middellandse Zee kwamen) kregen we af te rekenen met een mistral wind. De eerste twee dagen was het zijwind, maar de derde dag hadden we de wind op kop. Na een gesprek met onze sponsor werd beslist om te eindigen in Carcasonne. Dit zou willen zeggen dat we net geen 1600 km op de teller zouden hebben. Ik wou nog een omweg van 30 km doen om wel aan dat magische getal te geraken, maar de wind stak er een stokje voor. Om een idee te geven: de laatste dag hebben we meer dan 7 uur liggen opboksen tegen de wind om uiteindelijk net geen 70 km te halen (dit kwam neer op een gemiddelde van minder dan 9 km/u).

Het was een lange, zware tocht… maar uiteindelijk zijn we na 29 dagen en 1579 kilometer aangekomen aan de burcht van Carcasonne.

Hier de route die we ongeveer gevolgd hebben:

Dit resulteerde in deze mooie screenshot van mijn gps:

Volgend jaar in april gaan we voor deel 2: we fietsen dan van Carcasonne naar Lissabon.

Hieronder nog enkele sfeerbeelden:  

handbikechallenge week 3

Wilfried is Eddy komen vervangen.

Ook Jasper, Peter en Fred kwamen op bezoek. De eerste dag bracht Jasper de namiddag al handbikend door, de tweede namiddag was voor Peter. Op die manier kon Jelle sneller beginnen aan zijn trainingen. Op zaterdag moest hij naar een verjaardagsfeest van zijn sponsor. Daarom reed Fred mee met mij. Samen haalden we 80.5km. Dat is de langste afstand ooit dat een valide vriend meereed, en dan nog op en neer!

Momenteel is het rustdag. Jelle is nu de afstand die hij gemist heeft aan het fietsen.

 

De routes die we volgen stellen we samen via Google Maps en daardoor komen we dikwijls voor verrassingen te staan (onmogelijke bochten – veldwegen – grind – gras).

Op die manier zien we prachtige stukjes natuur, maar gaan we niet snel vooruit. De deadline is 3 oktober…

Soit, allemaal excuses om te zeggen dat we tijdens dit eerste deel vermoedelijk niet in Quillan zullen aankomen (we zitten nu 100 km voor Lyon). Tijdens deel 2 (van waar we nu raken tot Lissabon) gaan we minder kilometers per dag afleggen. Zo blijft er meer tijd over om te genieten onderweg.

Ik wil toch ook even de positieve en negatieve effecten op mijn gezondheid benadrukken:

+ mijn conditie verhoogt nog dagelijks

+ de zelfredzaamheid ook

+ mijn buikje/’penske’ is weg

+ de elleboog is helemaal genezen


– de hoest is er nog

– mijn voeten en benen zijn strammer dan ooit

handbikechallenge week 2

Tijdens de eerste rustdag fietste Johan naar huis en werd Eddy afgezet door zijn zoon en vrouw.

Vertrekken uit de Ardennen was gene zever. Ook Luxemburg bleek een harde noot om kraken. Buiten handbiken, eten en slapen deed ik niet veel. Nu in Frankrijk lijkt de routine te komen. Elke avond fietst Jelle een stuk van de route van de dag nadien, Eddy maakt ondertussen het eten klaar en ik fris mij op en maak een gpx file klaar (en typ een bericht). Elke avond ben ik wel helemaal leeg. Hopelijk betert dit nog 🙂

   

Voor mijn hoest gingen we naar de dokter. Een halve dag kwijt, maar het regende toch..

handbikechallenge week 1

Woensdagmorgen vertrokken Jelle en ik om 9 u stipt aan de deuren van Vayamundo in Oostende voor een tocht van 1600 km die een maand in beslag zou nemen. Een artikel in hln is duidelijk, maar is fout over de afstand.

Dag 1

Sinds zondag kamp ik (weeral) met een ontsteking van de slijmbeurs. Ik nam direct antibiotica en ontstekingsremmers, maar bij het vertrek was hij nog rood en gezwollen. Mijn ouders reden mee tot Brugge. Op karakter toch 65 km gereden en erna sliepen Johan (onze chauffeur en sportieve levensgenieter) bij Jelle thuis. Ik logeerde voor de eerste keer in mijn mobiel huisje.

Dag 2

De pillekes doen hun werk! Ik voel me terug iets beter, maar de hoest blijft. Bij de start stonden Hans en Marvin ons op te wachten. Tot in Overmere reden we dus met 4. Toffe verrassing! Na de middagpauze waren er terug paparazzi, deze keer op de grote markt in Dendermonde. Nu zit ik hier thuis dit bericht te typen… morgen rijden we naar Tienen. Daarna via Luik naar Houffalize.

Via WarmShowers regelde Jelle een veganistisch avondmaal en een slaapplaats bij Lien. Daags nadien stapte ze op haar fiets en reed- een hele dag mee. Ook Inge, de vriendin van Jelle, kwam tijdens de middagpauze langs en fietste mee. Twee begeleidende fietssters en de camionette met dubbele pinkers achter ons maakten het redelijk veilig om door Luik te fietsen.

Zoals gehoopt kwamen we maandagavond aan in Houffalize. 

Op voorhad had ik gezegd dat een gemiddelde van tien KM/U haalbaar was (met eten en rustpauzes bij). Voor een afstand van 65 kilometer per dag zou dat betekenen dat we rond 16 uur zouden toekomen. Dit was NIET het geval. Lange dagen dus… en aangezien Jelle ‘s avonds nog moet bijtrainen, zullen we een oplossing moeten vinden. Begin oktober gaat hij immers roeien op zee, en daarvoor moet hij in topconditie zijn. We besluiten om een einduur te hanteren. Op naar volgende week dus.