Schoolbezoek: Hinkelpad

Els, een vroegere collega in de chiro, had gezien via Facebook dat ik af en toe ga praten in een school. Vandaag reden Nils, Aiki en ik naar het Hinkelpad in Bornem. Dit is een freinetschool die 3 maal per jaar een workshop dag houden voor hun leerlingen. De vissende rolstoeler was een van de workshops 🙂

Zoals in elk klasje viel Aiki in de smaak. Tijdens mijn voorstelling kon je uit de vragen opmaken dat de leerlingen terecht interesse toonden. Ik schrok van de zelfstandigheid van de kinderen aangezien ze een vrije opvoeding genieten en hier toch geen misbruik van maakten. Op het einde begonnen ze zelfs spontaan alles op te ruimen.

Na de speeltijd konden ze naar hartelust fietsen met de handbikes die we meebrachten. Daarna stippelden we een traject uit dat ze één voor één zo snel mogelijk moesten afleggen en dit vonden ze allemaal top!

 

slecht nieuws

Ik heb al jaren last van mijn knie, soms erger dan anders. Ik verkondigde dit tegen elke dokter, maar het enige wat ze voorstelden was een kijkoperatie. Dit heb ik jaren geleden laten doen en ervan recupereren was enorm pijnlijk.

Sinds mijn nekbreuk in 2009 heb ik regelmatig last van nek en schouderpijn. De laatste maanden zit ik vaak te typen aan mijn boek, soms uren aan een stuk. Toen zelfs mijn vingers begonnen tintellen vond ik het tijd dat dit onderzocht werd.

Begin deze maand ging ik naar Reet voor een RMI van de nek en liet ik ineens mijn knie ook eens nakijken. Gisteren avond had ik een gesprek met de huisdokter. Op de resultaten is te zien dat ik een kleine hernia heb in mijn nek en artrose op verschillende wervels. 

 

 

 

 

 

Met de knie is het al niet veel beter gesteld. Op de foto’s was te zien dat het kraakbeen aan de binnenkant van mijn rechter knie zo goed als verdwenen is. Er is ook een scheurtje in mijn meniscus. Voor mijn knie heb ik een afspraak gemaakt bij een specialist. Mijn nek laat ik voorlopig zo want het rare gevoel in mijn vingers is momenteel weg. Ik draag nu wel een zachte halskraag als ik aan de PC werk.

 

U/Run for Project U/Turn

Op woensdag 20/12 organiseert U\TURN voor De Warmste Week een groots loopevenement doorheen Vlaanderen. Twee teams lopen 150km mét een rolstoel doorheen Vlaanderen.*

Iedereen kan een stukje mee lopen of handbiken door te starten op één van de verschillende knooppunten onderweg. Elk knooppunt moet natuurlijk een groot feestje worden (eventueel met een drank of eetstandje, muziek, …) om alle lopers aan te moedigen en de ultralopers een hart onder de riem te steken.
Meer info: https://www.facebook.com/groups/789711854509706.

De oproep:

U/TURN wil niet enkel gewone lopers aantrekken, maar ook mensen met een beperking, hetzij met een eigen rolstoel, tandem, aankoppelrolstoel, handbike, … Alles is mogelijk! De enige vereiste is 10km/uur halen. Onderweg worden er allerlei knooppunten voorzien waar een feestje aan de gang is. We lopen door de gebouwen van Duvel waar een serieus feestje zal gebouwd worden en lopen verder door Puurs. 

Ik doe al mee!

jij ook?

*Team Oost: met Serge Van Autreve: vertrek vanuit Herk-de-Stad (Limburg, Vlaams-Brabant, Antwerpen, O-Vlaanderen)
*Team West met Yves Dedapper: vertrek vanuit Oostende (W- en O-Vlaanderen)
Beide teams komen samen in Gent om de laatste 18 kilometers af te leggen naar Wachtebeke, het Glazen Huis van StuBru.

boek

De laatste weken ben ik vooral aan het typen, schrappen en herwerken van oude blogteksten die de basis vormen voor het boek dat ik schrijf. Het boek beschrijft de momenten in het verleden die bepalend zijn voor het verloop van mijn verdere leven. Ik begin met de symptomen als kind, en eindig met de reis naar IJsland met U/TURN in 2017. Momenteel schrijf ik over 2013 en zijn er al 78 pagina’s klaar. Als ik stop, begint Greggy -een bevriende copywriter. Hij haalt de fouten eruit terwijl ik foto’s bij elkaar zoek. Mijn ‘levenswerk’ komt eraan, nog enkele maanden geduld…als ik iets doe, wil ik dat het goed is! Door lang in dezelfde houding te zitten, is een zenuw in mijn nek afgekneld. Daardoor doet mijn rechterschouder pijn en kan ik onmogelijk zwemmen.

Ondertussen wisselen feestjes en recreatieve fietstochten elkaar af.

Dit weekend was er een feestje voor de 65’ste verjaardag van mijn vader. De schoonouders kwamen en we profiteerden van het mooie weer tijdens een fietstochtje op de Schelde dijken.

Het snoek seizoen is gestart. Vandaag had ik er drie, dat is al tien jaar geleden.   

Mijn buitenverblijf is ook opgekuist.

Run To Walk Again 2017

Voor de derde keer deed Team A-Maes-Ing mee met ‘Run To Walk Again’. Ze deden terug beroep op mij als handbiker en hadden tijdens deze editie drie teams! Dit jaar was het concept een beetje veranderd, aangezien we vier rondes reden rond het Sportacomplex. Het is altijd een beetje thuiskomen bij de familie Maes, veel sfeer en liefde. Ik moest twee keer 20 km fietsen, maar aangezien ik al maanden last heb van een ontstoken elleboog en een schouder die niet meewilt, was mijn handbike nog niet dikwijls buiten geweest :).

Zaterdag om 13 uur vertrok ik voor de eerste keer, begeleid door Jake op zijn koersfiets. Het begin ging goed, maar al snel merkte ik het trainingsgebrek op. Soit, niet zo belangrijk: ik haalde een gemiddelde van 20 km/uur. Na een douchke vertrokken we naar het verjaardagsfeestje van mijn schoonbroer in Nederland. Ik was moe en de alcohol kwam aan. Het werd een dik feestje :)!

Waarom schrijf ik dit zul je je misschien afvragen? Omdat ik een paar slechte maanden gehad heb en die blijkbaar altijd eindigen na een sportieve prestatie, gevolgd door een leuk avondje.

De dag erop was ik stukken beter en dat merkte je serieus aan de prestatie. Ik reed nu op dezelfde ronde 21,4 km/uur gemiddeld. Bij aankomst stond er ons een BBQ in het zonnetje te wachten.

 

We waren met 36 teams in totaal en wij eindigden op de 16e plaats. Het competitieve tijdens dit evenement was niet belangrijk; ik moet zelfs zeggen dat er hier meer plezier, aanmoedigingen en groepsgevoel is dan tijdens de handbikewedstrijden. Een ander team was samengesteld door een lotgenoot, Roy. Ik vergelijk niet graag mensen met dezelfde ziekte, maar hij is nu een beetje zoals de Franky van zeven jaar geleden. Zalig, blijven gaan, Roy!

 

 

Jelle Veyt

Voorbije winter heb ik Jelle Veyt leren kennen.  Hij beklimt op elk continent de hoogste berg. De weg ernaartoe doet hij op eigen kracht (met de fiets en de roeiboot). Hij zet zich ook in voor een weeshuis in Nepal. Momenteel staat zijn roeiboot in Indonesië en is hij enkele maanden terug thuis omdat hij wacht op de ideale weersomstandigheden om verder te varen.

Nu geeft hij voorstellingen over zijn grootse project. Dankzij Vayamundo (hotelketen) hebben we een dagje samen doorgebracht in Houffalize en konden Dani en ik zijn verhaal vol passie aanhoren.

Veel mensen vragen mij: “Als je niets zou mankeren, wat zou je dan doen?” Awél, de droom van Jelle lijkt me wel wat! Maar waarschijnlijk zou ik -zoals de meesten onder jullie- zien dat ik een vaste job heb en rond kan komen.

Terugkomdag IJsland

Op reis met U\TURN hadden we met enkelen besproken dat het leuk zou zijn om eens samen te handbiken. Ik kon aan handbikes geraken en hier niet zo ver af kan je tandems en duofietsen huren… ideaal ! Zo kon iedereen mekaar terugzien en kijken hoe ik leef.

De terugkomdag ging door op 16 september. Bij het vertrek tot aan het vieruurtje regende het, maar dat kon de sfeer niet verpesten. Terwijl wij fietsten, zorgden de vrienden voor een BBQ aan mijn vishuisje.

Het was een geslaagde dag! Bedankt aan alle vriendjes die geholpen hebben :)!

   

Zwevezele 2017

Vorige week heb ik mijn fiets vanonder het stof gehaald en heb ik proberen redden wat er te redden viel qua training. Wonderen moet ik niet verwachten…

De wedstrijd in Zwevezele zit elk jaar goed in mekaar, een mooi verkeersvrij parcours met een mooie prijzentafel achteraf. Een week voor de start vroeg de organisator of ik meedeed. Hij zou dan bloemen en een beker voorzien, want ik was de enige deelnemer in mijn categorie :). Omdat ik de laatste tijd nogal veel achter mijn computer zit (boek schrijven hé), kreeg ik last van een geknelde zenuw in mijn schouder. Tijdens de laatste trainingen had ik hier niet echt veel last van, maar toch…

Tijdens de opwarming had ik al lang door dat een prima resultaat er niet inzat, maar de beker was toch al binnen :)! Gedurende de wedstrijd is mijn niveau de hele tijd gelijk gebleven en ben ik na een 23 km met een gemiddelde van 20,1 over de finish gereden.

Roy, een nieuwe ploeggenoot met dezelfde ziekte als mij, haalde een gemiddelde van 23.5 km. Zalig, een beetje eerlijke concurrentie.

Na-uitdaging-dip

De voorbije maand was leuk en spannend (Elfstedentocht, IJsland, kayakvissen). Nu de stress en adrenaline uitgewerkt zijn, werd het tijd om mijn wonden te likken :). De elleboog blijft voor problemen zorgen en sinds IJsland heb ik een ontstoken grote teen. Tot overmaat van ramp kreeg ik er nog een deftige valling bovenop.

Gelukkig hadden we goed weer en kwamen er vele leuke activiteiten.

kayak-vissen 2017

Net als vorig jaar kwam Klaus me ophalen voor een dagje kayakvissen. Deze keer had hij zijn goede vriend Nick meegenomen om te helpen bij transfers en zo.

Dit is de eerste keer sinds de Elf stedentocht dat de boot terug het water te zien krijgt! Ik dacht dat we naar Vilvoorde gingen, maar Klaus had een ander plan.

Om 8.00 uur (jaja ‘s morgens) kwam Gunther ons vergezellen. Hij had de toonzaal van Gunki leeggehaald en had een hele zak met plastiek kunstaas mee voor mij, bedankt!

We reden naar een water in Nederland waar de volgende helper ons stond op te wachten. Erwin met zijn motorboot. Na het optuigen in de gietende regen en een lekkere koffie vertrokken we richting onze stek.

We hingen met vier kayaks achter de motorboot en om goed tien uur vlogen we erin!

Tijdens de elf stedentocht was gebleken dat varen en vissen samen moeilijk was. Daarom trok Klaus mij in de voormiddag.

We kregen enkele deftige buien over ons en we vingen niets. Het was wel leuk om terug op het water te zijn.

Na de middag ving Klaus een mooie snoek en begon Nick me te  trekken. Hij is dat heel de dag blijven doen… serieuzen beer!

Op het einde had ook Gunter enkele mooie vissen. We gingen pas op acht uur van het water. Helaas pindakaas, tien uur gevist en op enkele beten na, geen actie gezien.

Thats life … als het altijd allemaal vlotjes lukt, is er weinig voldoening…

Klaus organiseerde deze dag perfect, gunki-petje af.

Er zijn wel enkele dingen die ik nu ga aanpassen: Ik ga een elektromotor voorzien op m’n boot, de 11 stedentocht is toch voorbij. Ik ga ook een deftige reel aanschaffen (die kan ik met één hand bedienen).